Polska coraz mniej tolerancyjna? Jacek Kochanowski bez ogródek: Brunatniejemy!

Emisja: Niedziela, 3 stycznia 2027, 18:00

Czy Polska staje się miejscem mniej bezpiecznym dla osób LGBT? Tomasz Słodki rozmawia z Jackiem Kochanowskim, socjologiem, o dyskryminacji, języku nienawiści, prawach seksualnych i wpływie polityki na codzienne życie osób LGBT. Gość analizuje także rolę kultury, edukacji i społecznej akceptacji różnorodności.

O odcinku Cała ramówka Wyświetleń: 3

Pierwszeństwo dla wspierających

Premiera dla wszystkich: Niedziela, 3 stycznia 2027, 18:00

O odcinku

Jacek Kochanowski: „Moje życie jest moje. Państwo musi to uszanować”

Dlaczego prawa osób LGBT+ w jednych krajach są chronione, a w innych stają się przedmiotem politycznych ataków? Czy sztuka może zmieniać społeczeństwo? Dlaczego politycy rezygnują ze swoich wartości w walce o wyborców? I co każdy z nas może zrobić, żeby żyć bardziej autentycznie? O tym Tomasz Słodki rozmawia z socjologiem Jackiem Kochanowskim w programie „Poza Typami” na antenie LGBT TV.

Tomasz Słodki: Dlaczego na całym świecie mamy tak trudno my, geje?
Jacek Kochanowski: Teraz mamy szczególnie trudno, trudniej niż kiedyś, ponieważ niestety tak zwana skrajna prawica, którą ja nazywam nowymi faszystami, realizuje istotę programu faszystowskiego w zupełnie nowej wersji, dostosowanej do XXI wieku. To nie jest powtórzenie historii, to jest nowa wersja. Faszyzm polega na tym, że próbuje się uzyskać poparcie wyborcze poprzez wybranie określonej kategorii ludzi, których przedstawia się jako nieludzi albo podludzi. Następnie zdobywa się władzę, szczując przeciwko nim, a później prowadzi politykę, która zaczyna się od dyskryminacji, a może skończyć tak, jak za czasów Hitlera – eksterminacją. Marian Turski mówił o tym w swojej słynnej przemowie: „Obozy koncentracyjne nie spadają z nieba”. Chodzi właśnie o tę drogę – od szczucia słowem, przez przemoc fizyczną, aż do eksterminacji. Współczesny nowy faszyzm wybrał sobie dwie główne kategorie wrogów: migrantów oraz osoby queerowe. Dlaczego migrantów, to osobny temat. Natomiast osoby queerowe dlatego, że ostatnie dekady przyniosły ogromny wzrost zrozumienia dla tego, co w socjologii nazywa się prawami seksualnymi. To nie są żadne postulaty ani prośby. To są nasze prawa. Mówi się nawet o obywatelstwie seksualnym. Moja seksualność nie może być powodem dyskryminowania mnie, chyba że wiąże się z przemocą i krzywdzeniem innych. W związku z tym moja seksualność musi być respektowana przez państwo. Jeśli tworzę rodzinę z osobą tej samej płci, państwo ma obowiązek to respektować. To kwestia praw obywatelskich.

Ponieważ jest to dość gwałtowna zmiana kulturowa, wiele osób jej nie akceptuje. Wciąż funkcjonują stereotypy i uprzedzenia, bardzo mocno wzmacniane przez organizacje religijne oraz środowiska fundamentalistyczne, takie jak Ordo Iuris w Polsce. W mojej ocenie mamy do czynienia z międzynarodową siecią organizacji, które wykorzystują te uprzedzenia. Homofobię i transfobię można bowiem wykorzystać politycznie. Wystarczy powiedzieć wyborcom: „Nie podoba wam się, że geje chcą zawierać małżeństwa? My was przed tym obronimy”. I okazuje się, że to działa. Widzieliśmy to w Rosji za Putina, na Węgrzech u Orbána, w Stanach Zjednoczonych u Trumpa czy w Ameryce Łacińskiej, choćby u Bolsonaro.

Jeśli spojrzymy na historię Europy, mieliśmy już podobne sytuacje. Choćby dyktaturę Francisco Franco w Hiszpanii. Na Wyspach Kanaryjskich budowano obozy dla gejów. Rozmawiałem ostatnio z Milly Hernández, która w 1993 roku stworzyła w Madrycie pierwszą księgarnię LGBT. Opowiadała mi o tamtych czasach i o prześladowaniach gejów oraz lesbijek.
Mam wrażenie, że powstał nawet film fabularny dotyczący tych obozów na Wyspach Kanaryjskich, jeszcze zanim wyspy stały się turystycznym rajem. To pewien paradoks. Pojawia się jednak pytanie: czy Franco był faszystą? Czy fakt, że utrzymywał bliskie relacje z Hitlerem i Mussolinim, ma znaczenie?

Moim zdaniem był faszystą. Przecież geje i lesbijki ginęli.
Tak, ginęli. Tymczasem można posłuchać różnych liberalnych komentatorów, którzy będą przekonywać, że Franco nie był faszystą, lecz jedynie konserwatystą. Tyle że zabijał.

Co takiego wydarzyło się na świecie, że mamy dzisiaj tak ogromne różnice między poszczególnymi krajami? Z jednej strony Hiszpania, gdzie w czasach Franco osoby queerowe były prześladowane, a dziś mamy równość małżeńską, możliwość adopcji dzieci przez pary jednopłciowe i wielkie dzielnice gejowskie. Z drugiej strony Rosja z restrykcyjnym prawem czy Turcja, gdzie również dochodzi do ograniczania praw osób queerowych. Dlaczego w jednych krajach jest dobrze, a w innych nie? Czy to, co wydarzyło się w Hiszpanii, było przypadkiem?
Nie, to nie był przypadek. Historię przemian Hiszpanii można bardzo dobrze śledzić poprzez filmy Pedra Almodóvara. Reżim Franco był silnie związany z Kościołem katolickim. W mojej ocenie Kościół w Hiszpanii bardzo mocno się skompromitował, szczególnie kiedy zaczęły wychodzić na jaw przypadki wykorzystywania seksualnego. W konsekwencji ideologia katolickiej homofobii i transfobii, która w Polsce wciąż pozostaje silna, straciła tam znaczną część swojej społecznej wiarygodności. Ludzie zaczęli chcieć czegoś zupełnie innego. Hiszpania pozostaje jednym z krajów, w których lewica nadal próbuje utrzymywać określony kierunek polityki społecznej. Natomiast to, co obecnie obserwujemy w wielu państwach, wynika przede wszystkim z działań polityków. Mamy falę, którą media najczęściej nazywają populizmem, a którą ja, podobnie jak profesor Jason Stanley z Uniwersytetu Yale, określam mianem nowego faszyzmu. To faszyzm dostosowany do współczesnych realiów.

Znasz zapewne jedną z najstarszych zasad polityki: dziel i rządź. Pokazujesz ludziom wroga, a następnie mówisz: „Ja was przed nim obronię”. I ludzie zaczynają wierzyć, że rzeczywiście istnieje jakieś ogromne zagrożenie. Pamiętam czasy, kiedy Polska wchodziła do Unii Europejskiej. Radio Maryja straszyło wtedy, że po naszym wejściu do Unii Niemcy wrócą na ziemie zachodnie i będą wyrzucać Polaków z mieszkań. Dzwoniły przerażone starsze kobiety, które płakały, bo bały się, że na starość stracą dach nad głową. Ludziom bardzo łatwo wmówić lęk, wykorzystując odpowiednie metody socjotechniczne.

Czyli bardzo łatwo dajemy się manipulować?
Tak, niestety.

A co, jeśli powiemy komuś coś pięćdziesiąt razy? Czy w pewnym momencie zacznie uważać to za prawdę?
To mechanizm propagandowy kojarzony z Goebbelsem: jeśli chcesz, żeby coś zostało uznane za prawdę, powtarzaj to tysiąc razy.

W takim razie może powinniśmy nieustannie powtarzać, że queerowość jest czymś normalnym, że każdy ma prawo być sobą? Jeśli będziemy to mówić tysiące razy, może w końcu badania IPSOS-u pokażą nie 10% osób queerowych w Polsce, lecz 17%, jak na przykład w Holandii?
Coś w tym jest. Prawdę powiedziawszy, jestem pełen podziwu dla ciebie, że prowadzisz LGBT TV oraz inne kanały i dajesz ludziom możliwość opowiadania o innym świecie. Świecie, który jest możliwy. Świecie, w którym osoby queerowe mogą być szanowane niezależnie od swojej seksualności, niezależnie od tego, czy wybierają życie w monogamicznym związku, czy wolą żyć we wspólnocie skórzaków i mieć swobodne relacje seksualne. Seksualność nie decyduje o tym, czy jesteś dobrym, czy złym człowiekiem. O tym decyduje to, czy krzywdzisz innych ludzi. Dlatego potrzebujemy mediów, które zaoferują alternatywę dla prawicowej i – jak ją określam – faszystowskiej narracji. Potrzebujemy opowieści o tym, jak dobrym krajem do życia dla wszystkich może być Polska. Możemy szanować światopogląd osób, które są katolikami i wyznają określony system wartości. Oczywiście, że tak. Ale jednocześnie możemy szanować osoby queerowe, transpłciowe i niebinarne oraz ułatwiać im życie. Państwo jest po to, żeby nam pomagać. To może dla niektórych zabrzmieć zaskakująco, ale nie my jesteśmy dla państwa. To państwo jest dla nas, ponieważ utrzymujemy je ze swoich podatków.

Dla mnie to po prostu normalność. Widać to choćby na przykładzie Holandii, gdzie państwo w pewnym momencie zaczęło szukać innych sposobów reagowania na problemy związane z narkotykami i wprowadziło rozróżnienie na narkotyki miękkie i twarde. Powstały coffee shopy, a prawo dostosowano do potrzeb społeczeństwa. Niezależnie od tego, czy uznajemy narkotyki za dobre, czy złe, taka była potrzeba społeczna. Dlaczego w Polsce nie potrafimy podobnie dostosowywać prawa do rzeczywistości?
Ponieważ w Polsce politycy, również ci z bardziej lewicowej części sceny politycznej, uważają, że państwo jest od tego, żeby umoralniać ludzi, bronić określonej wersji moralności i narzucać konkretny sposób życia. W XXI wieku takie myślenie jest kompletnym anachronizmem, związanym zresztą z nacjonalistyczną wizją państwa. Tymczasem państwo ma służyć nam. Mamy prawa seksualne, mamy prawo żyć zgodnie z własną seksualnością i państwo musi się do tego dostosować. Musi dostosować swoje reguły prawne, ponieważ jestem obywatelem tego państwa i ma ono obowiązek mnie szanować. Potrzebuję konkretnych rozwiązań, które umożliwią mi życie zgodne z moimi wyborami i światopoglądem. Państwo nie może zmuszać mnie do życia według światopoglądu jakiegoś polityka.

Wymyśliłem sobie, że „Poza Typami” będzie programem kulturalnym, w którym będziemy rozmawiać z artystami, pisarzami, muzykami i socjologami. Chciałbym więc poruszyć temat kultury. Pamiętamy sytuacje, w których spektakle teatralne wywoływały ogromne kontrowersje i próby cenzury. Czy kultura, podobnie jak media, może otwierać społeczeństwo, zmieniać sposób myślenia i skłaniać ludzi do refleksji?
Jako socjolog bardzo wierzę w sztukę i jej znaczenie dla życia publicznego. Wbrew temu, co się mówi, że sztuka jest elitarna, że niewiele osób chodzi do teatrów, muzeów czy galerii, uważam, że ma ona możliwość tworzenia pęknięć w obowiązującej narracji. Bardzo dobrze pokazuje to spektakl „Klątwa” w Teatrze Powszechnym w Warszawie. Kiedy miał premierę, wywołał ogromne kontrowersje. Środowiska katolickie protestowały, próbowano blokować widzom dostęp do teatru, organizowano modlitwy i demonstracje. Spektakl poruszał między innymi temat Kościoła jako instytucji przemocowej, wykorzystywania seksualnego oraz społecznego przyzwolenia na takie zachowania. Pojawiały się w nim bardzo prowokacyjne sceny, w tym przecinanie krzyża piłą i scena o charakterze seksualnym odnosząca się do Jana Pawła II. A co wydarzyło się później? Po latach spektakl jest wznawiany i nie wywołuje już takich kontrowersji jak w momencie premiery.

Bo zmieniliśmy się jako społeczeństwo?
Zmieniliśmy się. Dokonało się pewne otwarcie. Artyści – twórcy teatru, kina, sztuk plastycznych, literatury czy poezji – są ludźmi, którzy wkładają nogę w drzwi i nie pozwalają domknąć obowiązującej narracji. Tak było również w PRL-u, kiedy pewnych rzeczy nie można było powiedzieć wprost w mediach z powodu cenzury, ale można było wyrazić je poprzez sztukę.

Nawet między wierszami? Sztuka mogła skłaniać do refleksji, ale też pokazywać queerowość czy inne tematy, o których nie można było mówić otwarcie?
Tak. Przykładem są choćby słynne „Dziady” z 1968 roku, które władza odczytała jako spektakl antyradziecki. Uważam, że sztuka również dzisiaj odgrywa i powinna odgrywać taką rolę. Tym bardziej że artyści są również ludźmi opinii. Ich słowa mają znaczenie dla wielu osób. Spójrzmy na Olgę Tokarczuk. Kiedy zabiera głos, cała Polska o tym dyskutuje. Przykładem była dyskusja wokół jej wypowiedzi o współpracy ze sztuczną inteligencją. Wywołało to ogromne emocje i kontrowersje. To pokazuje, że głos artystów ma znaczenie.

Oczywiście dzisiaj ogromną rolę odgrywają media społecznościowe, ale trzeba rozróżnić skutki krótkofalowe od długofalowych. Mam wrażenie, że celebryci znani wyłącznie z tego, że są znani, czy niektórzy streamerzy, po różnych kompromitacjach tracą część społecznego zaufania. Sztuka natomiast może budować alternatywny język opowiadania o świecie. Pozwala inaczej mówić o człowieku, o prawach kobiet, o przemocy wobec kobiet czy osób queerowych. Przykładem jest film Agnieszki Holland o granicy polsko-białoruskiej. W mojej ocenie bez tego filmu nie byłoby tak szerokiej dyskusji o tym, co dzieje się na granicy. Niestety, mam wrażenie, że jego oddziaływanie było krótkotrwałe, ponieważ obecnie polityka rządu Donalda Tuska w tej kwestii budzi moje równie poważne zastrzeżenia. Bardzo wierzę w sztukę i ludzi kultury. Żyję sztuką. Ona mnie karmi również jako człowieka, który próbuje publicznie zabierać głos.

To bardzo ciekawe, co mówisz. Patrzę na badania IPSOS-u, z których wynika, że ponad połowa Polaków popiera związki partnerskie, a znaczna część społeczeństwa akceptuje również równość małżeńską i adopcję dzieci przez pary jednopłciowe. Z drugiej strony patrzę na Rafała Trzaskowskiego. Pracowałem przy jego kampanii w 2018 roku, więc miałem okazję poznać go osobiście. To człowiek, który interesuje się kulturą, chodzi do teatru, otacza się ludźmi ze środowisk artystycznych. A jednocześnie podczas debaty odsuwa tęczową flagę, a w rozmowie z Krzysztofem Stanowskim mówi, że nie popiera adopcji dzieci przez pary jednopłciowe. Coś mi się tutaj nie zgadza. O co chodzi?
A czego oczekujesz od polityków? I to w dodatku polityków prawicowych? Europejska Partia Ludowa, do której należą Koalicja Obywatelska i PSL, jest rodziną europejskich partii konserwatywnych. To również PSL doprowadził do sytuacji, w której prace nad ustawą o związkach partnerskich zakończyły się rozwiązaniem, które Linus Lewandowski znakomicie nazwał „współlokator plus”. Ja żartowałem nawet, że najlepiej byłoby takie rozwiązanie odbierać przez paczkomat. Europejskie partie konserwatywne przyjęły strategię polegającą na próbie odbierania wyborców ugrupowaniom, które ja nazywam nowymi faszystami, a media populistami. Problem polega na tym, że oznacza to również rezygnację z własnego programu. Widzimy to choćby w polityce migracyjnej. W mojej ocenie Donald Tusk prowadzi obecnie na granicy polsko-białoruskiej działania naruszające prawa człowieka, mimo że wcześniej krytykował podobne praktyki rządu PiS. Polityka bardzo często sprowadza się do jednego celu: utrzymać się przy władzy.

Joanna Senyszyn podczas debat, które organizowaliśmy z LGBT TV, powiedziała: „Po co głosować na podróbę, skoro można głosować na oryginał?”. Jeśli Rafał Trzaskowski próbuje przekonać do siebie prawicowych wyborców, to przecież oni i tak mają swoich kandydatów. Po co mieliby wybierać kopię?
Wystarczy spojrzeć na komentarze prawicowych publicystów. Dla nich Trzaskowski zawsze będzie „tęczowy”, ponieważ podpisał Warszawską Deklarację LGBT+.

Notabene do podpisania tej deklaracji przyczyniliśmy się wspólnie z Tomaszem Szypułą. Podczas kampanii w 2018 roku prowadziłem w swoim studiu przy Alejach Ujazdowskich program na żywo z Rafałem Trzaskowskim. Sztab zabronił poruszania tematów światopoglądowych i LGBT, więc z Tomkiem Szypułą przygotowaliśmy małą intrygę. Poprosiłem go, żeby zadzwonił podczas programu i zadał Trzaskowskiemu pytanie o podpisanie deklaracji. Trzaskowski odpowiedział, że oczywiście ją podpisze. I tak się stało. Sztab się bał, a Trzaskowski podpisał deklarację i wygrał wybory w pierwszej turze. Może więc warto przestać zabiegać wyłącznie o prawicowych wyborców i dostrzec, że osoby queerowe w Polsce stanowią ogromną społeczność?
Skromnie liczysz tę społeczność.

Liczę według danych IPSOS-u, ale przecież wiemy, że wiele osób nadal nie ujawnia swojej orientacji, ponieważ się boi. Znam sytuację, w której mężczyzna żyjący w małżeństwie z kobietą odwiedził mnie ze swoją żoną. Kiedy zobaczył, jak wygląda moje życie z partnerem, następnego dnia powiedział żonie, że odchodzi, ponieważ zrozumiał, że jako gej również może żyć otwarcie i nie chce już dłużej się ukrywać. Być może takich sytuacji byłoby mniej, gdyby każdy mógł po prostu normalnie żyć, bez obawy przed reakcją sąsiadów, utratą pracy czy problemami w szkole.
Tym razem Trzaskowski posłuchał sztabu, w którym nie było już ciebie. Sztab powiedział mu, żeby uśmiechał się do prawicowych wyborców. I przegrał. To klasyczny przykład strategii, która moim zdaniem nie działa. Z badań socjologicznych wiemy, że próby przejmowania narracji skrajnej prawicy nie przynoszą oczekiwanych rezultatów. Ich skutkiem jest przede wszystkim legitymizowanie tej narracji.

Dlaczego więc politycy nadal to robią? Przecież pracują dla nich całe sztaby specjalistów. PiS znakomicie wykorzystywał marketing, PR i media do budowania swojej narracji. Moim zdaniem byli w tym mistrzami. Przez osiem lat potrafili tak mocno oddziaływać na społeczeństwo, że nawet moi rodzice, którzy zawsze mieli lewicowe poglądy, zaczęli powtarzać argumenty znane z przekazu ówczesnej Telewizji Polskiej. Jak to możliwe?
Wracamy do znaczenia mediów i pytania, w jaki sposób można zmieniać społeczne przekonania. Powstał Kanał Zero, który moim zdaniem prezentuje określony sposób opowiadania o rzeczywistości. Politycy i polityczki, którzy tam występują, wzmacniają tę narrację. Dlatego tak ważne są media lewicowe i szerzej – media zajmujące się prawami człowieka, również prawami ekonomicznymi i materialnymi. W moim przekonaniu to jedna całość.

Natomiast jeśli pytasz, dlaczego politycy podejmują takie decyzje, w psychologii społecznej istnieje zjawisko myślenia grupowego. Kiedy mamy silnego przywódcę, gromadzą się wokół niego ludzie, którzy nieustannie go utwierdzają w przekonaniu, że jest genialny i nieomylny. Nie dopuszcza się alternatywnych wizji ani krytycznych głosów. Decyzje zapadają w wąskim gronie, czasem podczas prywatnych spotkań, bez rzeczywistej dyskusji. Polska polityka jest pod tym względem bardzo słaba. Donald Tusk od bardzo dawna funkcjonuje w polityce i, moim zdaniem, ma ogromne przekonanie o własnej skuteczności. Widać to również w sposobie, w jaki opowiada o swojej roli w Europie. Uważam, że nie dopuszcza alternatywnych koncepcji politycznych. Był jednym ze współtwórców podejścia określanego mianem „Twierdzy Europa” oraz strategii, zgodnie z którą partie konserwatywne próbują odbierać wyborców ugrupowaniom skrajnie prawicowym. I nie chce przyjąć do wiadomości, że ta strategia może być błędna.

Skończmy optymistycznie, bo „Poza Typami” miał być przecież programem kulturalnym. Co każdy z nas może zrobić w swoim małym świecie, żeby być bardziej widocznym i żeby nasza społeczność była mniej dyskryminowana? W programie „GejRebelia” u Grzegorza Janiczaka mówiłeś, że cieszysz się, iż tak otwarcie rozmawia on o seksie i edukacji seksualnej, mimo że spotyka się za to z atakami polityków. Czy właśnie pokazywanie, że każdy ma prawo być sobą i wyrażać własne poglądy, jest podstawą demokracji i wolności słowa? Jak możemy być naprawdę wolni nie tylko w tym, co mówimy, ale również w tym, co myślimy?
Myślę, że możemy bardzo dużo nauczyć się od młodego pokolenia, które obecnie wchodzi do polityki. Chodzi przede wszystkim o bycie sobą i egzekwowanie prawa do bycia sobą. Nikt nie będzie mi mówił, kim mam być. Chcę być sobą, realizować własne wartości i dokonywać własnych wyborów, a nie takich, które podobają się komuś innemu. Oczywiście, jak śpiewał Wojciech Młynarski, każdy na swoją miarę. Nie możemy oczekiwać coming outu od osoby mieszkającej w małej miejscowości na Podkarpaciu, jeśli wiązałoby się to dla niej z realnym zagrożeniem. Musimy brać pod uwagę poziom agresji wobec osób queerowych w Polsce, który jest dodatkowo podsycany przez polityków wykorzystujących uprzedzenia do budowania własnego kapitału politycznego.

Każdy na swoją miarę, ale najważniejsze jest bycie sobą. Spójrzmy na Grzegorza Janiczaka. Widać to również w jego mediach społecznościowych. Jest autentyczny, prawdziwy, niczego nie ukrywa, nie zakłada żadnej maski. I wtedy ludzie zaczynają zadawać pytania, zastanawiać się, dlaczego ktoś żyje właśnie w taki sposób. Widzą, że możliwa jest inna postawa. Bycie sobą jest moim zdaniem kluczem do zwycięstwa. Powiem ci też coś optymistycznego. Uważam, że ci, których nazywam nowymi faszystami, przegrają. W historii autorytarne systemy już przegrywały. Przegrywały również junty wojskowe w Ameryce Łacińskiej, wspierane przez CIA. Ludzie prędzej czy później buntują się przeciwko autorytarnej władzy. Jestem przekonany, że w dłuższej perspektywie podobnie stanie się w Polsce. Nie wiem, czy dożyję tego momentu, ale wierzę, że tak będzie.

Mój przyjaciel Remigiusz Ryziński napisał książkę „Moje życie jest moje”, opowiadającą o osobach queerowych i heteroseksualnych, które mają niestandardowe preferencje i praktyki seksualne, między innymi związane z BDSM czy swingingiem. Sam tytuł tej książki doskonale oddaje to, o czym rozmawiamy. Moje życie jest moje. Nie interesuje mnie, że komuś się to nie podoba. A państwo ma obowiązek uszanować moje wybory i dostosować do nich swoje rozwiązania prawne.

Jacku, bardzo ci dziękuję za rozmowę. Umawiamy się od razu na kolejne spotkanie, tym razem poświęcone Ameryce Łacińskiej. Ja opowiem o swoich doświadczeniach z podróży, a ty spojrzysz na ten region z perspektywy socjologicznej.
Z przyjemnością. Opowiem o tym, jak w Ameryce Południowej rozwijała się tamtejsza kultura queerowa i jak powstawała jej specyficzna, południowoamerykańska odmiana.

Świetnie, jesteśmy umówieni. Bardzo dziękuję.
Dziękuję bardzo.

Gość odcinka

Jacek Kochanowski

socjolog, profesor Uniwersytetu Warszawskiego

7 wyświetleń

Profesor Uniwersytetu Warszawskiego, kierownik Ośrodka Społecznych Badań Queer, poza queerem zajmuje się badaniami postkolonialnymi i wiedza o teatrze. Ostatnio opublikował „Socjologia seksualności. Marginesy”, „Brunatna fala. Socjologia nowego faszyzmu w Polsce”, „Antyfaszyzm w działaniu. Od queerowej wyobraźni do polityki gniewu”. W…

Prowadzi

Tomasz Słodki

dziennikarz · producent telewizyjny · autor

1,036 wyświetleń

Dziennikarz, przedsiębiorca, producent telewizyjny i autor siedmiu książek. Pionier transmisji internetowych w Polsce. Założyciel Centrum Prasowego Lemon i firmy Compas Multimedia, twórca kanałów Barwy Psychiki, Na Zdrowie TV i Naturalne Inspiracje.

Chcesz nagrać podobny odcinek?

Wywiady w naszych studiach z publikacją w kanałach tematycznych. Zestaw książek + 4 lub 12 wywiadów.