Eryk Argasiński o transpłciowości i tranzycji. 5 lat po coming oucie!
Eryk Argasiński opowiada o transpłciowości, coming oucie, tranzycji, operacji klatki piersiowej i wsparciu rodziny. Szczery wywiad w LGBT TV.
Pierwszeństwo dla wspierających
Premiera dla wszystkich: Wtorek, 12 stycznia 2027, 18:00
O odcinku
Eryk Argasiński: „Spojrzałem w lustro i wreszcie poczułem się sobą”. O transpłciowości, tranzycji i szczęściu
Eryk Argasiński – wywiad o transpłciowości i tranzycji
Eryk Argasiński ma 20 lat, pochodzi z Krakowa, jest transpłciowym chłopakiem i gejem. W programie „Pogadajmy” na antenie LGBT TV opowiada Tomaszowi Słodkiemu o swojej drodze do samoakceptacji, coming oucie przed rodziną, terapii testosteronem oraz operacji klatki piersiowej. W szczerej rozmowie wspomina moment, w którym po raz pierwszy zobaczył swoje ciało po operacji i poczuł, że wszystko jest na swoim miejscu. Mówi również o kosztach tranzycji w Polsce, transfobii, trudnościach związanych z dokumentami i ogromnym wsparciu rodziców. Eryk rozwija swoje pasje aktorskie i wokalne, a swoją historią chce pokazać innym osobom transpłciowym, że mogą prowadzić szczęśliwe życie.
Tomasz Słodki: Witam cię bardzo serdecznie w naszym nowym programie „Pogadajmy”. Na początek powiedz, jakich zaimków używasz?
Eryk Argasiński: On, jego.
Masz 20 lat, pochodzisz z Krakowa, jesteś transpłciowym chłopakiem i gejem. Zgadza się?
Tak. Jestem dumnym krakusem.
Masz chłopaka?
Tak.
Długo jesteście razem?
Miesiąc, więc to całkiem nowa sprawa. Ale bliżej przyjaźnimy się już od roku, a tak naprawdę znamy się od kilku lat.
Pamiętasz moment, w którym po raz pierwszy pomyślałeś: „Nie jestem dziewczyną, jestem chłopakiem”?
W podstawówce podobał mi się chłopak z klasy. Pamiętam, że myślałem sobie: „Bardzo chciałbym z nim być, ale jako facet z facetem”. To było jedno z pierwszych wspomnień, kiedy poczułem, że coś się nie zgadza z tym, jak postrzegają mnie inni.
Czy już wtedy wiedziałeś, że jesteś mężczyzną?
Nie do końca. To było raczej takie podskórne przeczucie. Wiedziałem, że istnieją osoby LGBT, geje i lesbijki, ale nie miałem takich osób w swoim otoczeniu ani zbyt wielu przykładów w kulturze. Nie wiedziałem nawet, że mogę być transpłciowy. Nie rozważałem takiej możliwości, chociaż odczuwałem silną niezgodność między tym, kim jestem, a tym, jak postrzegali mnie inni.
W pewnym momencie pomyślałeś, że możesz być osobą niebinarną?
Tak. Pod koniec podstawówki bardzo mocno czułem w sobie męską tożsamość, ale pomyślałem, że może łatwiej będzie mi określać się jako osoba niebinarna. Wydawało mi się, że wtedy nie będę musiał niczego zmieniać i nikt poza mną nie będzie musiał o tym wiedzieć. Oczywiście dzisiaj wiem, że to ogromne uproszczenie, bo niebinarność nie oznacza łatwiejszej drogi. Wtedy jednak próbowałem znaleźć sposób, żeby poczuć się lepiej ze sobą.
Kiedy przyszedł moment, w którym powiedziałeś sobie: „Tak, jestem chłopakiem”?
W pierwszej klasie liceum. Trafiłem do nowego środowiska i poprosiłem ludzi, żeby mówili do mnie Ros. To moje drugie imię, które wzięło się z fascynacji Tolkienem. Znalazłem kiedyś na Pintereście zestawienie imion przetłumaczonych na język elficki. Prawdopodobnie te tłumaczenia nie były nawet poprawne, ale zobaczyłem tam odpowiednik mojego dawnego imienia, skróciłem go i pomyślałem: „Tak, to jest to”. Później poprosiłem najbliższych przyjaciół, żeby używali wobec mnie męskich zaimków. W pewnym momencie wszedłem w związek z przyjaciółką. Zapytała mnie, jak właściwie powinna się do mnie zwracać, skoro mówię, że jestem osobą niebinarną. Odpowiedziałem: „Jestem twoim chłopakiem”. I to był niesamowity moment. Poczułem ogromną euforię, ulgę i zgodę ze sobą. Mogłem w bezpiecznym otoczeniu powiedzieć na głos, kim jestem.
Ile lat temu to było?
Około czterech, prawie pięciu lat temu.
Co wydarzyło się później?
Stopniowo robiłem coming outy w rodzinie i szkole. Miałem dużo szczęścia, ponieważ moje liceum było raczej wspierające. Oczywiście pojawiały się problemy, na przykład niektórzy nauczyciele nie wiedzieli, czy mogą używać mojego wybranego imienia podczas sprawdzania obecności, skoro w dokumentach widniało inne. Ale ogólnie spotkałem się z dużym wsparciem. W rodzinie pojawiały się pytania, czy jestem pewien, czy rzeczywiście tego chcę, ponieważ to duża zmiana. Mnie samemu było trudno zacząć używać męskich form w domu, bo wiedziałem, że dla rodziców może to być niekomfortowe.
Czyli chciałeś, żeby rodzice czuli się komfortowo, nawet kosztem własnych potrzeb?
Trochę tak. Tylko że przez to, że sam się powstrzymywałem, oni również nie mogli się przestawić. Bo jak mieli nauczyć się używać moich zaimków, skoro ja sam ich przy nich nie używałem? To przypominało odbijanie piłeczki pingpongowej. Trwało to długo, ale ostatecznie wszyscy się przestawiliśmy i dzisiaj jest w porządku.
Jak rodzice zareagowali na twój coming out? Pytam, bo dla wielu osób LGBT największym lękiem jest właśnie odrzucenie przez rodzinę.
Nie pamiętam dokładnie tego momentu. Wydaje mi się, że nie była to do końca moja inicjatywa. Była jakaś emocjonalna rozmowa z mamą, być może kłótnia, i to ona zadała mi pytanie. Tata również wtedy przyszedł. Powiedziałem im najpierw o niebinarności. Później, kiedy zacząłem mówić o sobie jako o chłopaku, było już łatwiej. Nie pamiętam jednego konkretnego momentu, w którym powiedziałem im: „Jestem waszym synem”. To następowało stopniowo.
A jak dzisiaj rodzice podchodzą do twojej transpłciowości?
Mam ich całkowite wsparcie. Bardzo pomagali mi finansowo i organizacyjnie podczas tranzycji. Dzisiaj jestem po prostu ich synem. Temat transpłciowości praktycznie nie pojawia się w domu, bo jest czymś oczywistym. I to jest cudowne. Jestem przede wszystkim chłopakiem, a dopiero później chłopakiem transpłciowym. To część mojej tożsamości, ale nie jedyna rzecz, która mnie określa. Kiedy poznaję nowych ludzi, nie czuję potrzeby, żeby od razu mówić im, że jestem trans.
Pamiętam, jak moja nauczycielka ze szkoły podstawowej dowiedziała się, że jestem gejem. Powiedziała: „Oj, dziecko, jak ci będzie ciężko w życiu”. A ja lubię być gejem. A ty lubisz być transpłciowy?
Lubię. Oczywiście wiąże się to z różnymi trudnościami. Jest dysforia, czasami lęk przed nowymi środowiskami. Teraz jest mi już trochę łatwiej, ponieważ ludzie zazwyczaj postrzegają mnie jako chłopaka i często są zdziwieni, kiedy dowiadują się, że jestem transpłciowy. Najczęściej dowiadują się o tym, kiedy zaglądają na mojego Instagrama.
Niektórzy pewnie myślą wtedy: „Niemożliwe, że kiedyś byłeś kobietą”.
Tak, ale ja nie powiedziałbym, że kiedykolwiek byłem kobietą. Powiedziałbym raczej, że kiedyś nie wiedziałem, że jestem chłopakiem.
To istotna różnica.
Tak. Jednocześnie jestem w pewnym sensie wdzięczny za doświadczenie życia w społeczeństwie, które postrzegało mnie jako dziewczynę. Dzięki temu bardzo dużo nauczyłem się o różnicach w traktowaniu kobiet i mężczyzn. Widzę to dzisiaj w codziennych sytuacjach, na ulicy czy podczas rozmów. Mam wrażenie, że teraz łatwiej jest mi wchodzić w nowe środowiska i nawiązywać kontakty. Wcześniej miałem w sobie coś w rodzaju fałszywej skromności, którą często wpaja się dziewczynkom: że trzeba być grzeczną, miłą, nie wychylać się. Kiedy społeczeństwo zaczęło postrzegać mnie jako mężczyznę, część tych oczekiwań zniknęła. Zauważyłem też coś bardzo ciekawego. Kiedy idę nocą ulicą i przede mną idzie dziewczyna, zdarza się, że przyspiesza kroku.
Boi się, że jakiś mężczyzna może ją zaczepić?
Tak. I to jest dla mnie ogromny szok, bo wcześniej sam byłem po tej drugiej stronie. Dlatego kiedy widzę taką sytuację, często przechodzę na drugą stronę ulicy, żeby dać tej osobie poczucie bezpieczeństwa. Mam też doświadczenia związane z miesiączkowaniem, ponieważ przez długi czas miesiączkowałem. Teraz przyjmuję testosteron i już nie miesiączkuję. To wszystko sprawia, że łatwiej mi zrozumieć pewne doświadczenia kobiet.
Porozmawiajmy o tranzycji. Kto pierwszy dowiedział się, że chcesz ją rozpocząć?
Moja ówczesna osoba partnerska i najbliżsi przyjaciele. Do dzisiaj utrzymujemy kontakt, mimo że skończyliśmy liceum i każdy studiuje gdzie indziej. To moja druga, wybrana rodzina. Najpierw rozmawiałem o tym z nimi, a później z rodzicami.
Jak wyglądała rozmowa z rodzicami? Usiadłeś z nimi przy stole i powiedziałeś, że chcesz rozpocząć tranzycję?
Nie pamiętam dokładnie. Mam problem z odtwarzaniem takich emocjonalnych rozmów. Wiem, że się wydarzyły, ale nie zawsze potrafię przypomnieć sobie ich przebieg. Poza tym nie lubię robić z takich spraw wielkich, oficjalnych wydarzeń. Wolę, kiedy rozmowa pojawia się naturalnie. Na przykład siedzimy w kuchni, mama myje naczynia, tata pije kawę, a ja mówię: „Właściwie to chciałbym rozpocząć tranzycję. Co wy na to?”. Wtedy jest mi łatwiej, bo trudne tematy trochę mnie przerażają.
Od czego zaczęła się twoja tranzycja medyczna?
Najpierw musiałem uzyskać opinię specjalistyczną dotyczącą transpłciowości. W moim przypadku była ona potrzebna do rozpoczęcia terapii hormonalnej.
Czyli poszedłeś do psychiatry?
Do psychiatry seksuologa. Nie skończyło się na jednej wizycie. Rodzice zapisali mnie do specjalisty już w pierwszej klasie liceum, kiedy zacząłem otwarcie mówić o sobie jako o chłopaku. Ufali mi, ale chcieli również uzyskać opinię osoby, która zna się na tym zawodowo.
Jak długo trwał ten proces?
Myślałem, że dostanę opinię po jednym lub dwóch spotkaniach, a trwało to około roku. Spotykaliśmy się mniej więcej raz na miesiąc albo raz na dwa miesiące. Były to rozmowy, wywiady, czasami przypominało to trochę terapię. Na końcu przechodziłem testy i kolejny wywiad. W moim przypadku potrzebne było również potwierdzenie od drugiego psychiatry, za które trzeba było dodatkowo zapłacić.
Czyli dużo czasu, formalności i pieniędzy.
Tak. Ja byłem w komfortowej sytuacji, ponieważ rodzice mnie wspierali finansowo. Ale jeśli ktoś nie ma takiego wsparcia, to już samo uzyskanie opinii może być ogromnym wyzwaniem. A przecież później dochodzą jeszcze koszty hormonów czy operacji.
Co poczułeś, kiedy wreszcie dostałeś opinię potwierdzającą twoją transpłciowość?
To było miłe uczucie, bo długo na nią czekałem. Ale jednocześnie wiedziałem już, kim jestem. Dlatego pomyślałem: „Okej, fajnie, to teraz działamy dalej”. Dużo ważniejsza była dla mnie możliwość rozpoczęcia terapii testosteronem. Nie potrzebowałem, żeby ktoś mi mówił, kim jestem, bo sam to wiedziałem. Uważam, że nie ma jednego testu, który byłby w stanie opisać wszystkie doświadczenia osób transpłciowych. Każda osoba ma własną historię, emocje i potrzeby.
Czasami słyszę argument, że młodzi ludzie nie mogą jeszcze wiedzieć, jakiej są płci, bo może im się to zmienić.
To bardzo krzywdzące. Jeśli dwudziestoletnia osoba cispłciowa może powiedzieć, że jest chłopakiem, tak jak mówiono jej od dzieciństwa, to dlaczego ja nie mogę powiedzieć, że jestem chłopakiem, chociaż ktoś określił mnie inaczej? To tak, jakby twierdzić, że do pewnego wieku nikt nie wie, jakiej jest płci.
Kiedy uzyskałeś opinię, poszedłeś do endokrynologa?
Tak, ale pierwsza wizyta nie poszła najlepiej. Lekarka powiedziała, że nie podejmie się prowadzenia mojej terapii, ponieważ nie ma wystarczającej wiedzy na ten temat.
To musiało być duże rozczarowanie.
Było. Musiałem szukać dalej. Trafiłem do wspierającego centrum w Krakowie, gdzie skonsultowałem się z psychiatrą. Później były kolejne wizyty u endokrynologa, badania krwi, skierowania i dokumenty. Trochę się w tym wszystkim gubiłem, bo procedura była skomplikowana, ale ostatecznie udało mi się rozpocząć terapię hormonalną.
W jaki sposób przyjmujesz testosteron?
Istnieją różne formy podawania testosteronu. Można stosować żel nakładany codziennie na skórę. Trzeba jednak pamiętać o regularności i uważać na kontakt innych osób z miejscem aplikacji, zanim preparat odpowiednio wyschnie. Dla mnie codzienne stosowanie byłoby trudne, między innymi dlatego, że mam ADHD. Dlatego wybrałem zastrzyki domięśniowe, które w moim przypadku wykonuję raz na trzy tygodnie.
Kto wykonuje ci te zastrzyki?
Sam sobie je robię. Nauczyłem się tego i teraz sam wszystko organizuję. Kupuję w aptece jednorazowe strzykawki, igły i lek. To dla mnie wygodniejsze niż codzienne pamiętanie o żelu.
Na jaką zmianę najbardziej czekałeś po rozpoczęciu terapii testosteronem?
Na głos. Kocham śpiewać i zawsze kochałem. To była zmiana, na którą czekałem najbardziej, ale jednocześnie najbardziej się jej bałem.
Bałeś się, że mutacja głosu może sprawić, że nie będziesz mógł śpiewać?
Tak. Wiedziałem, że mutacja wpływa na głos, również u cispłciowych chłopaków, którzy śpiewają. Z jednej strony bardzo się cieszyłem, kiedy zaczynałem słyszeć niższe dźwięki, a z drugiej zastanawiałem się, jak wpłynie to na moje możliwości wokalne. Nagrywałem swój głos co tydzień, a później co miesiąc, żeby dokumentować zmiany.
Te nagrania można zobaczyć na twoim Instagramie?
Tak. Publikowałem takie aktualizacje. Bardzo mnie to ekscytowało.
Co jeszcze zaczęło się zmieniać? Pojawił się zarost?
Zarost na twarzy pojawił się stosunkowo późno, mniej więcej po dwóch latach. Zmieniło się też owłosienie na klatce piersiowej, brzuchu i nogach. Zagęściły mi się również brwi. Wcześniej miałem bardzo rzadkie, a teraz wreszcie są bardziej widoczne.
Każda taka zmiana była dla ciebie ważna?
Tak. Każda była ekscytująca. Czasami nawet nie wiedziałem, że na coś czekam, dopóki to się nie pojawiło. Wtedy myślałem: „Kurczę, jakie to fajne”. I nadal mnie to cieszy.
Zdecydowałeś się również na operację klatki piersiowej. Dlaczego była dla ciebie tak ważna?
Przed operacją nosiłem binder, czyli specjalny element garderoby spłaszczający klatkę piersiową. To było dla mnie bardzo niekomfortowe. Czułem się, jakbym codziennie nosił ciasny gorset. Miałem trudności z oddychaniem, co przeszkadzało mi również w rozwoju wokalnym i aktorskim. Oddech jest przecież podstawą śpiewu i pracy z głosem. Trudno było mi także ćwiczyć czy tańczyć. Psychicznie nie wyobrażałem sobie zdjęcia bindera podczas takich aktywności.
Czyli czułeś, że twoja klatka piersiowa nie jest taka, jakiej potrzebujesz?
Tak. Miałem poczucie, że piersi po prostu do mnie nie należą. Były dla mnie zbędnym balastem. Dlatego operacja była czymś niezwykle ważnym.
Ile kosztowała?
Kiedy szukałem informacji, ceny takich operacji w Polsce wynosiły mniej więcej od 14 do 26 tysięcy złotych. To ogromne pieniądze. Wiele osób zakłada zbiórki albo oszczędza przez lata.
Jak rodzice zareagowali na informację, że potrzebujesz tak dużej kwoty?
Oczywiście wiedzieli, że to duże pieniądze. Ale widzieli też, jak bardzo wpływa to na moje codzienne życie, samopoczucie i rozwój. Miałem również zdiagnozowane zaburzenia depresyjno-lękowe. Rodzice powiedzieli mi, że jeśli jestem pewien swojej decyzji i dzięki operacji będę mógł być szczęśliwszy, to znajdziemy sposób, żeby ją sfinansować. To było ogromne wsparcie.
Pamiętasz dzień operacji i moment, kiedy podano ci znieczulenie?
Pamiętam stół operacyjny. Położyli mnie na nim, rozłożyli mi ręce na boki i poczułem się trochę jak w serialu „Dexter”. To było nieco przerażające. Ale po chwili zasnąłem.
A kiedy się obudziłeś?
Byłem cały obolały.
Co bolało najbardziej?
Przede wszystkim klatka piersiowa. Miałem operację metodą double incision, czyli z dwoma poziomymi cięciami. Po zabiegu były szwy, czułem osłabienie i miałem trudności z oddychaniem. Dostałem też przyrząd do ćwiczeń oddechowych. Mimo tego wszystkiego najbardziej interesowało mnie, jak teraz wyglądam. Chciałem od razu zobaczyć się w lustrze, ale miałem jeszcze na sobie kamizelkę pooperacyjną.
Jak wyglądały pierwsze dni po operacji?
Były trudne. Po powrocie do domu musiałem spać na plecach, a ja nie potrafię tak spać. Miałem kilka nieprzespanych nocy. Nie mogłem też podnosić wysoko rąk, żeby nie naciągać blizn. Nawet wyciągnięcie czegoś z szafki wymagało kombinowania. Ale naprawdę było warto. Każda minuta tych trudności i bólu była tego warta.
Pamiętasz moment, kiedy po raz pierwszy zobaczyłeś swoją klatkę piersiową po operacji?
Tak, chociaż nie pamiętam dokładnie, ile czasu minęło. Dla mnie to było jedno wielkie oczekiwanie. Kiedy wreszcie zobaczyłem swoje ciało, poczułem coś fantastycznego. Oczy mi się zaszkliły. Poczułem, że wszystko jest na swoim miejscu. Mogłem patrzeć na siebie w lustrze i chciałem na siebie patrzeć. Poczułem się przystojny. Poczułem się po prostu sobą. Tak wyobrażałem sobie siebie od momentu, kiedy dowiedziałem się, że taka zmiana jest możliwa.
Czyli poczułeś zgodę ze swoim ciałem nie tylko psychicznie, ale również fizycznie?
Dokładnie tak.
A co z kolejnymi operacjami? Czy myślisz również o operacjach dotyczących narządów płciowych?
Uważam, że wszystkie elementy tranzycji są indywidualną decyzją każdej osoby. Dysforia może dotyczyć różnych części ciała i mieć różne nasilenie. Nie każdy transpłciowy mężczyzna chce przechodzić wszystkie możliwe operacje. Niektórzy decydują się na operację klatki piersiowej, ale nie potrzebują innych zmian. Inni nie chcą terapii hormonalnej albo lubią swój głos. Nie ma jednego właściwego sposobu przechodzenia tranzycji. Jeśli chodzi o operacje narządów płciowych, obserwuję w internecie chłopaka, który przeszedł taki proces i dzieli się swoim doświadczeniem. Widzę, ile wymaga to czasu, przygotowań, pieniędzy i rekonwalescencji. Nie wykluczam tego w przyszłości, ale teraz nie mam na to przestrzeni ani możliwości finansowych. To bardzo poważna decyzja i trochę się jej boję.
Czy jest cokolwiek związanego z tranzycją, czego żałujesz?
Nie. Nie żałuję absolutnie niczego związanego z moją tranzycją ani coming outami. Mogę to powiedzieć milion razy. Naprawdę nie ma takiej rzeczy.
Chciałbym porozmawiać jeszcze o transfobii. Mam wrażenie, że osoby transpłciowe doświadczają dzisiaj podobnej niechęci, z jaką wcześniej bardzo często spotykali się geje. Czy ty doświadczasz transfobii?
W codziennym życiu właściwie nie spotkałem się z nią bezpośrednio. Natomiast w internecie jest zupełnie inaczej. Ponieważ tworzę treści i otwarcie mówię o transpłciowości, dostaję mnóstwo hejtu. Zdarzają się nawet komentarze, w których ludzie piszą, żebym się zabił. Niektórzy próbują mi tłumaczyć, że może mi się jeszcze zmieni, że zboczyłem z jakiejś właściwej drogi. Tego jest bardzo dużo. Bywa to trudne, ale czasami też mnie bawi, ponieważ osoby piszące takie komentarze same pomagają moim filmom docierać do kolejnych odbiorców. Zamiast przewinąć materiał, komentują, a algorytm pokazuje im później następne moje nagrania.
Czy pamiętasz jakąś szczególnie trudną sytuację związaną z transfobią?
Tak. W liceum istniało anonimowe forum, na którym uczniowie mogli publikować różne rzeczy, a później trafiały one na szkolnego Instagrama. W pewnym momencie pojawiły się tam komentarze dotyczące mojej transpłciowości. Ktoś pytał, kim jest ten „trans Ros” i o co w ogóle chodzi. Nie były to może najgorsze komentarze, jakie można sobie wyobrazić, ale sprawiły, że temat mojej tożsamości został publicznie poruszony w całej szkole. Wcześniej robiłem coming outy przed nauczycielami i klasą, ale nie byłem przygotowany na taką publiczną sytuację. Pamiętam, że zepsuło mi to całą majówkę.
Czyli ktoś w pewnym sensie wyoutował cię bez twojej zgody?
Tak. Nie ukrywałem, że jestem transpłciowy, ale nie oznaczało to, że byłem gotowy na publiczne ogłoszenie tego w taki sposób.
Czy spotykasz się też z mniej oczywistymi przejawami transfobii?
Tak, i czasami one denerwują mnie nawet bardziej. Zdarza się, że ktoś mówi: „Ty jesteś trans, ale jesteś taki normalny. Widać, że jesteś chłopakiem, a nie jak te inne osoby transpłciowe”. Takie osoby uważają, że mówią mi komplement, a tak naprawdę obrażają innych ludzi.
Znam to z własnego doświadczenia. Czasami ktoś mówi mi: „Jesteś gejem, ale w ogóle tego po tobie nie widać. Wyglądasz męsko”. Jakby to miało być coś pozytywnego.
Dokładnie. Ludzie mówią mi, że nie wyglądam na osobę transpłciową. A przecież ja też kiedyś wyglądałem inaczej. Przed tranzycją nosiłem tęczowe kolczyki, eksperymentowałem ze stylem, miałem wyższy głos i bardzo chciałem pokazywać swoją przynależność do społeczności queerowej. To była część mojej drogi. Kiedy ktoś mówi, że ja jestem w porządku, ale inne osoby transpłciowe są dziwne, to mnie boli. Bo sam byłem kiedyś w miejscu, w którym te osoby być może są dzisiaj.
Czyli to również jest transfobia, tylko bardziej ukryta?
Tak. Często wynika z niewiedzy i braku świadomości, ale nadal jest transfobią.
Dlaczego twoim zdaniem ludziom tak trudno zaakceptować, że ktoś może wyglądać inaczej, ubierać się inaczej albo po prostu żyć po swojemu?
Myślę, że wynika to z braku otwartości. I nie dotyczy wyłącznie osób queerowych. To może być kwestia stylu, wyglądu czy światopoglądu. Dopóki ktoś nie krzywdzi drugiego człowieka, dlaczego nie mielibyśmy pozwolić mu być sobą? Dlaczego świat nie miałby być kolorowy? Ludzie tworzą sobie różne kategorie i oczekiwania, żeby łatwiej było im rozumieć rzeczywistość. Czasami mam nawet wrażenie, że niektórych denerwuje cudza autentyczność, ponieważ sami chcieliby być bardziej sobą, ale z jakiegoś powodu nie potrafią się na to zdobyć.
Czyli chodzi o to, żeby nie zakładać masek, tylko żyć na własnych zasadach?
Tak. Żeby każdy mógł być prawdziwy i nie musiał udowadniać innym, że zasługuje na akceptację.
Jak wyglądałby twój idealny świat?
To byłby świat, w którym każdy człowiek ma wolność, zapewnione godne warunki życia i wsparcie społeczeństwa. Nieważne, czy to wsparcie pochodzi od przyjaciół, obcych ludzi czy państwa. Chciałbym, żebyśmy żyli w świecie, w którym jeśli coś sprawia człowiekowi cierpienie, to pomagamy mu to cierpienie zmniejszyć. A jeśli coś prowadzi go do szczęścia, to pomagamy mu w tej drodze, zamiast ją utrudniać.
To piękna wizja. Chciałbym jeszcze zapytać o dokumenty. Jak wygląda w Polsce prawne uzgodnienie płci?
Przez długi czas w Polsce funkcjonowała procedura, w której osoba transpłciowa musiała pozywać swoich rodziców, żeby uzgodnić oznaczenie płci w dokumentach. Było to bardzo trudne, zwłaszcza dla osób, które nie miały wsparcia rodziny. Nawet jeśli rodzice wspierali swoje dziecko, cały proces sądowy mógł być skomplikowany.
Pamiętam, że pojawiła się zmiana dotycząca tej procedury.
Tak. Kiedy przygotowywałem swoje dokumenty, doszło do zmiany i nie trzeba już było pozywać rodziców. Miałem przygotowany pozew według wcześniejszych zasad i właściwie w dniu, w którym chciałem go złożyć, sytuacja się zmieniła. Bardzo się ucieszyłem, ale jednocześnie trochę mnie to zatrzymało, bo nie wiedziałem, czy mogę złożyć dotychczasowy dokument, czy muszę przygotować wszystko od nowa. Byłem wtedy przed egzaminami do szkół aktorskich i miałem mnóstwo innych spraw na głowie. Ostatecznie odłożyłem ten proces.
Ale udało ci się już zmienić imię?
Tak. Skorzystałem z możliwości zmiany imienia i końcówki nazwiska w urzędzie stanu cywilnego. Dzięki temu w dokumentach mam już Eryk Ross Argasiński. Natomiast oznaczenie płci nadal nie zostało zmienione. To dość paradoksalna sytuacja.
Czyli przed tobą jeszcze zakończenie formalności?
Tak.
Chcesz mieć w dokumentach oznaczenie płci męskiej?
Oczywiście. Zrobię to, tylko muszę znaleźć czas i energię, żeby ponownie zająć się całą procedurą.
Trzymam za ciebie kciuki. Mam nadzieję, że wszystko pójdzie po twojej myśli. Chciałbym też, żeby twoja historia pomogła innym osobom transpłciowym i ich rodzinom. Co chciałbyś im powiedzieć na zakończenie?
Trzymam kciuki za wszystkie osoby transpłciowe. Jesteście cudowni, jesteście ważni. Wiem, że przed wieloma z was stoi bardzo dużo trudności, ale naprawdę warto walczyć o siebie. Możecie być szczęśliwi.
A ty jesteś szczęśliwy?
Tak. Jestem szczęśliwy.
Bardzo ci dziękuję za tę rozmowę.
Dziękuję.
Gość odcinka
Eryk Ross Argasiński
artysta, transpłciowy mężczyzna
7 wyświetleń
20-letni artysta, pasjonat teatru, śpiewu i literatury, pochodzący z Krakowa. Jest transpłciowym mężczyzną i gejem, który od około pięciu lat otwarcie mówi o swojej tożsamości płciowej. Rozpoczyna naukę na specjalności wokalno-aktorskiej w Akademii Sztuk Teatralnych, rozwijając swoje największe pasje –…
Prowadzi
Tomasz Słodki
dziennikarz · producent telewizyjny · autor
1,036 wyświetleń
Dziennikarz, przedsiębiorca, producent telewizyjny i autor siedmiu książek. Pionier transmisji internetowych w Polsce. Założyciel Centrum Prasowego Lemon i firmy Compas Multimedia, twórca kanałów Barwy Psychiki, Na Zdrowie TV i Naturalne Inspiracje.
Chcesz nagrać podobny odcinek?
Wywiady w naszych studiach z publikacją w kanałach tematycznych. Zestaw książek + 4 lub 12 wywiadów.





