Luntek Pablito: „Bycie sobą to życie w zgodzie ze sobą. Najważniejsza jest miłość”

Emisja: Wtorek, 5 stycznia 2027, 18:00

Jedna brutalna sytuacja potrafi zmienić spojrzenie na życie — Luntek Pablito opowiada Tomaszowi Słodkiemu o hejcie, przemocy, akceptacji i odwadze bycia sobą. W szczerej rozmowie gość mówi o zmianach w swoim wizerunku, trudnych doświadczeniach oraz znaczeniu miłości i różnorodności.

O odcinku Cała ramówka Wyświetleń: 5

O odcinku

Luntek Pablito był jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci polskiego internetu. W szczerym wywiadzie dla LGBT TV opowiada Tomaszowi Słodkiemu o brutalnym pobiciu, internetowym hejcie, coming oucie, rodzinie i poszukiwaniu miłości. Wspomina swoje początki na YouTubie, udział w programie „Rozmowy w toku” oraz dramatyczne wydarzenia, które zmieniły jego życie. Dziś, po kilkunastu latach, mówi o tym, jak odnalazł siebie i dlaczego najważniejsze jest życie w zgodzie z własnymi wartościami.

Tomasz Słodki: Witam w LGBT TV. Moim gościem jest Luntek Pablito. Ci, którzy pamiętają cię sprzed piętnastu czy dwudziestu lat, mogliby cię dzisiaj nie poznać. Wtedy byłeś zupełnie innym facetem, trochę w stylu emo.
Luntek Pablito: Tak, miałem długą grzywę. Właściwie przechodziłem przez różne wizerunki. Miałem blond włosy i momentami wyglądałem trochę jak Britney Spears. Później byłem emosem, takim polskim Billem Kaulitzem z Tokio Hotel. Na każdym etapie można mnie było porównać do jakiejś światowej gwiazdy. Mój wizerunek nieustannie się zmieniał, ale to był czysty eksperyment. Nie chciałem przypisywać się do żadnej subkultury. Po prostu eksperymentowałem, szukając siebie.

Dzisiaj wyglądasz już zupełnie inaczej. Co się zmieniło?
Dzisiaj wyglądam jak zwyczajny chłopak z ulicy. Znudziło mi się eksperymentowanie z wyglądem. Pokochałem luźny styl i wygodę. Najbardziej lubię chodzić w dresach. Wszystkie dodatki, biżuteria czy makijaż nie są mi już potrzebne. Nawet za nimi nie tęsknię. Oczywiście miło wspominam tamten okres. Kiedy oglądam stare zdjęcia, myślę sobie, że naprawdę fajnie wyglądałem. Ale absolutnie nie czuję potrzeby, żeby do tego wracać.

Masz już 36 lat. Może wiek również wpłynął na tę zmianę?
Myślę, że po prostu odnalazłem już swój kierunek. Wiem, czego chcę, i nie mam potrzeby wracania do przeszłości.

Wróćmy jednak na chwilę do tamtych czasów. Wystąpiłeś w programie „Rozmowy w toku” u Ewy Drzyzgi. Jak do tego doszło?
Dostałem zaproszenie do programu, ale za pierwszym razem odmówiłem. Pomyślałem sobie: po co mi to? Przecież i tak mam dużą oglądalność w internecie. Poza tym nie byłem szczególnym fanem tego programu. Dopiero kiedy zaproszono mnie po raz trzeci, zgodziłem się. Wiedziałem, że wystąpi również Gracjan Roztocki, który był już wtedy prawdziwą ikoną polskiego YouTube’a. Pomyślałem, że w takim składzie warto to zrobić. Teraz albo nigdy. I tak się stało.

Wiele osób zastanawia się, czy takie programy są wcześniej ustawiane. Czy pytania i odpowiedzi były przygotowane?
Tak, mieliśmy wcześniej około 45-minutową rozmowę telefoniczną, podczas której ustalaliśmy schemat pytań. Produkcja chciała również poznać moje odpowiedzi, żeby wiedzieć, czego może się spodziewać. Chodziło o to, żebym nie powiedział czegoś zupełnie nieprzewidzianego. Ale oczywiście musiałem trochę namieszać. Zawsze miałem w sobie bunt i nie lubiłem trzymać się sztywno ustalonych zasad.

Powiedziałeś wtedy, że jesteś Jezusem.
Powiedziałem, że jestem współczesnym Jezusem i że właśnie tak mógłby dzisiaj wyglądać. Co ciekawe, nie wycięli tego fragmentu z programu.

Pojawiła się ogromna kontrowersja. Pamiętam reakcję Ewy Drzyzgi. Miała nietęgą minę, kiedy to usłyszała.
Nie dziwię się. To był 2010 albo 2011 rok. W Polsce powiedzenie, że jest się współczesnym Chrystusem, było przekroczeniem pewnej granicy obyczajowej. Żyjemy w kraju, w którym religia odgrywa bardzo ważną rolę, więc pojawiły się oskarżenia o obrazę uczuć religijnych. Ewa nie kontynuowała tego tematu. Wolała trzymać się wcześniej ustalonego planu i szybko przeszła do kolejnych pytań.

Ale w internecie zawrzało.
Zdecydowanie. Wcześniej już doświadczałem ogromnego hejtu, ale po programie wszystko jeszcze bardziej się nasiliło. Nie wierzyłem, że to w ogóle możliwe. Dostawałem pogróżki. Ludzie pisali, że chcieliby wbić mi nóż w plecy. Były nawet wiadomości zachęcające innych do fizycznego ataku na mnie. Ktoś pisał, żeby po prostu ktoś to zrobił, nawet jeśli miałby później spędzić kilka lat w więzieniu. To były naprawdę poważne nagonki. Początkowo traktowałem to z dystansem. Myślałem, że jedno to napisać coś w internecie, a zupełnie co innego rzeczywiście to zrobić.

Bałeś się? Przecież zawsze może znaleźć się ktoś, kto potraktuje takie groźby poważnie.
W pewnym momencie zacząłem się bać. Ostatecznie wycofałem się po bardzo nieprzyjemnym zdarzeniu, które mnie spotkało. Nie chciałbym po tylu latach wracać do wszystkich szczegółów, ponieważ wielokrotnie już to przepracowywałem. Ale zostałem brutalnie zaatakowany. Dostałem cios kastetem. Upadłem, zrobiło mi się ciemno przed oczami. Pamiętam później, że jechałem karetką. O tym, co się wydarzyło, opowiedziałem publicznie dopiero po kilku miesiącach, a może nawet po roku.

Poczekaj, ktoś naprawdę cię uderzył? Gdzie to się wydarzyło?
W kinie, przy wielu ludziach. Wcześniej pewien mężczyzna bardzo mocno mnie prowokował. Wyraźnie czekał, aż mu odpowiem. Takie sytuacje zdarzały mi się już wcześniej, dlatego zazwyczaj starałem się nie reagować. Odwracałem wzrok albo mówiłem, żeby dał mi spokój. Tego dnia byłem jednak wyjątkowo rozdrażniony. To było zaledwie trzy tygodnie po śmierci mojego ojca. Miałem w sobie bardzo dużo emocji i poczucia niesprawiedliwości. Dałem się sprowokować i doszło do słownej sprzeczki. Później wydawało się, że każdy poszedł w swoją stronę. Po filmie czekałem z kolegą na dwie koleżanki, które poszły do toalety. Nagle usłyszałem za sobą jakieś słowa. Odwróciłem się i dostałem cios kastetem.

Uderzył cię kastetem? Straciłeś przytomność?
Tak. Straciłem na chwilę wzrok i upadłem na ziemię, ale słyszałem, co działo się dookoła. Na szczęście mój kolega, który próbował mnie bronić, dostał tylko w brzuch. Nie odniósł takich obrażeń jak ja.

Co stało się ze sprawcą? Został zatrzymany?
Uciekł z kina i do dzisiaj nie został złapany. Kiedy leżałem w szpitalu, na oddziale był chłopak w podobnym wieku, który również został zaatakowany kastetem, tyle że na ulicy w Nowym Porcie. Kiedy usłyszał moją historię, zastanawiał się, czy nie zaatakował nas ten sam człowiek. Pokazał mi nawet zdjęcia, ale osoby na nich nie przypominały mojego napastnika. Niestety, na komisariacie policji również nie otrzymałem takiej pomocy, jakiej oczekiwałem. Ze względu na mój ówczesny wizerunek już wcześniej miałem poczucie, że jestem traktowany inaczej. Kiedy pokazano mi monitoring z kina, zupełnie się załamałem. Pomyślałem, że mam już wszystkiego dosyć. Nie chciałem dłużej tego ciągnąć. Chciałem tylko, żeby wszyscy dali mi święty spokój.

Mimo że napastnik był prawdopodobnie widoczny na monitoringu, nie udało się go odnaleźć?
Nagranie było wyjątkowo kiepskiej jakości. Wyglądało tak, jakby ktoś nagrywał je kalkulatorem.

Co dzisiaj czujesz, kiedy wracasz do tamtej sytuacji? Widzę, że nadal wywołuje w tobie ogromne emocje.
To było bardzo przykre doświadczenie. Naprawdę trudno było mi się po nim pozbierać. Pomogło mi to, że później poznałem człowieka, który został moim chłopakiem. Dzięki niemu zacząłem wracać do siebie. Mama również próbowała mnie wspierać, ale sama była wtedy w bardzo trudnym stanie.

Bo to wszystko wydarzyło się niedługo po śmierci twojego taty.
Tak. To był bardzo ciężki okres. Czasami zastanawiam się nawet, czy to doświadczenie nie było mi do czegoś potrzebne. Może byłem wtedy bardzo pogubiony.

Nie myślałbym w ten sposób. To zaczyna brzmieć tak, jakby ofiara pobicia próbowała usprawiedliwiać sprawcę. Podobnie jak wtedy, gdy ktoś próbuje tłumaczyć gwałt tym, że kobieta miała zbyt krótką spódniczkę. Nic nie usprawiedliwia przemocy.
Oczywiście, masz rację. Ale człowiek czasami próbuje sobie jakoś wytłumaczyć to, co go spotkało.

Sam przeżyłem podobną sytuację. Kilkanaście lat temu szedłem ulicą, trzymając chłopaka za rękę. Z samochodu zaczęło nas zaczepiać kilku mężczyzn. Odpowiedziałem im, a oni wysiedli i tak mnie pobili, że złamali mi nos. Później zastanawiałem się, czy gdybym nie odpowiedział, może nic by się nie wydarzyło. Ale przecież to nie była moja wina. To sprawcy zdecydowali się na przemoc.
Dokładnie. Czasami emocje biorą nad nami górę, bo nie chcemy godzić się na niesprawiedliwość. Odpowiadamy na zaczepki, a później dochodzi do takich sytuacji. Ja po tamtym zdarzeniu bardzo się zmieniłem. Nie czuję jednak nienawiści do człowieka, który mnie zaatakował. Nigdy nie miałem w sobie takiej nienawiści do ludzi. Nadal nie rozumiem, dlaczego mnie to spotkało, ale można analizować to bez końca. Tylko po co? Trzeba żyć dalej. Porównuję to czasami do gry komputerowej. Grasz w Mario, spadasz, nie zdobywasz grzybka i zaczynasz kolejne życie.

Tylko że w grze komputerowej dostajesz nowe życie, a ty naprawdę wylądowałeś w szpitalu.
Ale moja gra nadal się toczyła. Nadal żyłem i warto było walczyć o siebie. Można wyciągnąć z takiego doświadczenia jakąś lekcję albo po prostu skupić się na tym, żeby odzyskać zdrowie, wrócić do dobrej formy i iść dalej.

Po przerwie wracamy do rozmowy. Jesteś jednym z dinozaurów polskiego YouTube’a.
Sam czasami tak o sobie mówię. Kiedy nagrywałem swoje pierwsze filmy, to było tak dawno temu, że mam wrażenie, jakby wydarzyło się to w poprzednim życiu. Ktoś kiedyś nazwał mnie dinozaurem YouTube’a i to określenie ze mną zostało.

Co właściwie oznacza dla ciebie bycie sobą?
Na pewno nie jest to łatwe. Szczególnie wtedy, kiedy zaczynałem swoją przygodę z internetem. Szukałem siebie i wyrażałem to na różne sposoby. Nie chciałem wpisywać się w schemat, zgodnie z którym chłopak powinien wyglądać i zachowywać się w określony sposób. Byłem inny i nie bałem się tej inności pokazywać. Wiedziałem, że w końcu odnajdę swoją drogę, ale najpierw musiałem siebie poznać. Dla mnie bycie sobą oznacza życie w zgodzie z samym sobą. Mówienie tego, co naprawdę się myśli, i robienie tego, co się czuje, oczywiście bez krzywdzenia innych ludzi. Nie jest to łatwe, ponieważ wszyscy chcemy być lubiani i akceptowani.

Twoja historia pokazuje jednak, że kiedy ktoś odbiega od norm społecznych, może spotkać się z odrzuceniem. Nie bałeś się, że przez swój wygląd nie znajdziesz pracy albo ludzie będą cię wyśmiewać?
Zacząłem się naprawdę bać dopiero wtedy, kiedy osobiście się z tym zderzyłem. Poszedłem na rozmowę kwalifikacyjną i pracodawca powiedział mi mniej więcej tak: „Może nawet bym cię zatrudnił, ale nie chcę, żeby pod sklepem pojawiali się jacyś ludzie i robili awantury. Chcę mieć spokój”. Nawet jeśli ktoś wcześniej mnie nie znał, wystarczyło, że wpisał moje nazwisko w Google i od razu wiedział, kim jestem. Nie mogłem niczego ukryć, ale też nie chciałem tego robić. Chciałem po prostu dostać szansę na normalną pracę. Niestety, okazało się, że nie jest to takie proste.

Jak reagowałeś na takie sytuacje? Nie czułeś złości na świat, który nie chciał cię zaakceptować?
Właśnie nie. Nigdy nie miałem w sobie takiej złości. Może potrafiłem nadstawić drugi policzek. Było mi po prostu bardzo smutno. Przykro mi było, że świat tak wygląda i że ludzie nie potrafią zaakceptować inności. Zawsze marzyłem o świecie pełnym różnorodności, w którym wszyscy jesteśmy razem, tworzymy coś wspólnie i szanujemy swoje różnice. Dla mnie to jest piękne, że każdy człowiek jest inny. Nie rozumiałem, dlaczego tak niewiele osób myśli podobnie. Miałem wrażenie, że wszyscy są przeciwko temu.

Czy z czasem zrozumiałeś, dlaczego tak się dzieje? Sam miałem podobne obawy, kiedy zaczynałem tworzyć LGBT TV w studiach, w których realizujemy również komercyjne produkcje. Zastanawiałem się, czy klientom nie będzie przeszkadzała tęcza w naszym studiu. Okazało się, że przez dwa i pół roku tylko jedna klientka miała z tym problem. Reszta obaw istniała głównie w mojej głowie.
Z czasem zrozumiałem, że bardzo wielu ludzi myśli podobnie jak ja, tylko boi się o tym mówić. Boją się wyrażać własne zdanie, ponieważ wydaje im się, że zostaną zaatakowani przez większość. Wolą żyć spokojnie, nie wychylać się i nie narażać na krytykę. Ile razy słyszałem: „Po co ty się tak pokazujesz? Kogo to obchodzi?”. Ludzie nie rozumieli, dlaczego mam potrzebę wyrażania siebie.

A dlaczego miałeś taką potrzebę?
Może chciałem zostać zauważony. Skoro w codziennym życiu nie czułem się akceptowany, być może szukałem tej akceptacji w internecie. Byłem młodym człowiekiem, który po prostu chciał, żeby ktoś go dostrzegł i zaakceptował.

Jak na twoją popularność i wizerunek reagowała rodzina?
Moja rodzina była naprawdę wspaniała.

Kiedy powiedziałeś rodzicom, że jesteś gejem?
Właściwie sam im tego nie powiedziałem. Dowiedzieli się z internetu. Później zaprosili mnie na rozmowę i porozmawialiśmy. Padło coś w rodzaju: „Szkoda, czyli wnuków nie będzie”. Ale nie było żadnego dramatu. Nawet ze strony ojca.

Ile miałeś wtedy lat?
Piętnaście albo szesnaście. To było około dwudziestu lat temu. Naprawdę życzę wszystkim osobom homoseksualnym, żeby ich rodzice zachowali się równie wspaniale. Żeby pokazali, że kochają swoje dziecko bez względu na jego orientację. Przecież nadal jestem ich synem. Kochają mnie i to jest najważniejsze. Dlatego tak trudno było mi pogodzić się ze śmiercią ojca. Gdyby był człowiekiem, który mnie odrzucił albo wyrzucił z domu, może przeżywałbym to inaczej. Ale ja bardzo go kochałem, a on kochał mnie. Straciłem kogoś niezwykle bliskiego.

Tym bardziej boli strata, kiedy rodzic jest tak wspierający. A jak dzisiaj układa ci się w związku?
Bardzo dobrze.

Jak długo jesteście razem?
Ponad trzy lata. Może nie jest to jeszcze bardzo długi czas, ale naprawdę dobrze nam się układa. Czasami sam się dziwię, że te trzy lata tak szybko minęły. Jedyne, czego mi brakuje, to większej ilości czasu dla siebie nawzajem. Żyjemy w świecie, w którym wszyscy ciągle gdzieś biegniemy. Czasami nawet nie wiemy, za czym tak naprawdę gonimy. A przecież warto zatrzymać się na chwilę i zadbać o człowieka, którego mamy obok siebie. Nacieszyć się wspólnym życiem. Nigdy nie wiemy, co wydarzy się jutro. Możemy wyjść z domu i już tego dnia nie wrócić. Dlatego warto poświęcać ukochanej osobie więcej uwagi, dopóki możemy być razem.

Jak się czujesz jako 36-latek? To już przecież prawie starość!
Bardzo dobrze! Nie boję się ani czterdziestki, ani pięćdziesiątki. Wręcz jestem podekscytowany. Nie mogę się doczekać, kiedy skończę czterdzieści lat. Chcę być fajnym czterdziestolatkiem w dobrej formie.

Wyglądasz świetnie. Chodzisz na siłownię?
Nie, jestem biegaczem. Uwielbiam biegać. Na siłownię nie chodzę, ponieważ nie lubię ćwiczyć w obecności innych ludzi. Co ciekawe, podczas biegania zupełnie mi to nie przeszkadza. Próbowałem zachęcać znajomych do biegania, ale niektórzy mówili, że wstydzą się, bo inni będą na nich patrzeć. Ja mam odwrotnie. Bieganie mi nie przeszkadza, ale siłownia już tak. Dlatego ćwiczę w domu. Mam hantle, robię pompki. Wystarczy kawałek podłogi, krzesło i można wykonać naprawdę dobry trening.

A na Instagramie można podziwiać twoje zdjęcia bez koszulki?
Tak, znajdą się takie zdjęcia.

Jak można cię znaleźć na Instagramie?
Mój profil to Luntek Pablito 90. Serdecznie zapraszam.

Wpadłem ostatnio na pomysł, żeby dla osób wspierających LGBT TV na YouTubie stworzyć program, w którym goście występowaliby bez koszulek. Gdybym zrealizował taki format, przyszedłbyś?
Na pewno bym to przemyślał.

Moglibyśmy zaprosić dwóch chłopaków bez koszulek, którzy wcześniej się nie znali. Nie chodziłoby nawet o randkę, tylko o zwyczajną rozmowę.
Mógłbym przyjść ze swoim chłopakiem.

I obaj wystąpilibyście bez koszulek?
Być może!

Zobaczymy, co z tego wyjdzie. A na zakończenie powiedz mi, co jest dla ciebie w życiu najważniejsze?
Miłość. Zdecydowanie miłość. To, że mam obok siebie człowieka, dla którego jestem ważny. Czuję się kochany i potrzebny. To jest dla mnie naprawdę najważniejsze. Bez tego w życiu byłaby ogromna pustka. Nawet nie potrafię sobie wyobrazić, jak straszne musiałoby być poczucie, że jest się zupełnie niepotrzebnym.

Życzę ci więc tego szczęścia i miłości do końca życia, a nawet o jeden dzień dłużej. Bardzo dziękuję za rozmowę.
Bardzo dziękuję za zaproszenie.

Przypominam również, że Luntka Pablito możecie zobaczyć w programie „Gorące Krzesło”, dostępnym dla osób wspierających LGBT TV na YouTubie. Wystarczy kliknąć przy filmie przycisk „Wesprzyj”. Dzięki waszemu wsparciu możemy tworzyć kolejne programy. Razem możemy wszystko!
Dziękuję i do zobaczenia!

Gość odcinka

Luntek Pablito

YouTuber

7 wyświetleń

Prowadzi

Tomasz Słodki

dziennikarz · producent telewizyjny · autor

1,036 wyświetleń

Dziennikarz, przedsiębiorca, producent telewizyjny i autor siedmiu książek. Pionier transmisji internetowych w Polsce. Założyciel Centrum Prasowego Lemon i firmy Compas Multimedia, twórca kanałów Barwy Psychiki, Na Zdrowie TV i Naturalne Inspiracje.

Chcesz nagrać podobny odcinek?

Wywiady w naszych studiach z publikacją w kanałach tematycznych. Zestaw książek + 4 lub 12 wywiadów.