Natalia Olechnowicz: coming out, miłość i akceptacja

Emisja: Sobota, 9 stycznia 2027, 18:00

Natalia Olechnowicz opowiada o coming oucie, związku z Julią, akceptacji rodziców, homofobii i zdrowiu psychicznym. Poznaj jej historię i marzenia o rodzinie.

O odcinku Cała ramówka Wyświetleń: 1

Pierwszeństwo dla wspierających

Premiera dla wszystkich: Sobota, 9 stycznia 2027, 18:00

O odcinku

Natalia Olechnowicz o coming oucie, miłości do Julii i walce o akceptację

Jak wygląda coming out, kiedy najbliżsi potrzebują czasu, żeby zaakceptować naszą orientację? Natalia Olechnowicz, twórczyni internetowa, opowiada o trudnym dorastaniu, myślach samobójczych, ciałopozytywności i budowaniu poczucia bezpieczeństwa. W rozmowie z Michałem Ciskiem w podcaście „Wrażliwy Facet” dzieli się historią związku z narzeczoną Julią, doświadczeniami homofobii oraz marzeniami o ślubie i założeniu rodziny.

Natalia Olechnowicz o zdrowiu psychicznym, ciałopozytywności i odnajdywaniu siebie

Michał Cisek: Cześć, Natalio! Bardzo się cieszę, że jesteś gościnią mojego podcastu „Wrażliwy Facet” w LGBT TV. Widziałem, że na TikToku obserwuje Cię już ponad 50 tysięcy osób, a na Instagramie ponad 30 tysięcy. Gratuluję! Skąd wzięła się Twoja motywacja do tworzenia treści w internecie?
Natalia Olechnowicz: Wszystko zaczęło się zupełnie przypadkowo. Razem z Julią, moją narzeczoną, chciałyśmy zrobić domek dla kota, którego miałyśmy przygarnąć. Stwierdziłyśmy, że przy okazji nagramy to na TikToka. Później nagrałyśmy kolejnego vloga i następnego. Okazało się, że ludziom się to podoba. A ponieważ ja uwielbiam mówić, dzielić się swoim życiem i opowiadać różne historie, bardzo naturalnie się w tym odnalazłam. Teraz Julia właściwie nie zajmuje się już naszymi mediami społecznościowymi, ale ja nadal tworzę i rozwijam swoją działalność. Cieszę się, że to wychodzi, chociaż wierzę, że to dopiero początek.

Jakie wartości chciałabyś przekazywać poprzez swoje materiały?
Najważniejsze jest dla mnie to, żeby ludzie czuli się bezpiecznie, oglądając moje treści. Chciałabym, żeby mieli poczucie, że nie są sami z problemami, przez które przechodzą. Sama mam za sobą bardzo trudne doświadczenia. Przez długi czas zmagałam się z myślami samobójczymi i naprawdę nie wierzyłam, że można z tego wyjść. Byłam w takim miejscu, w którym nie widziałam żadnej nadziei. Dzisiaj mogę powiedzieć nastolatkom, ale również starszym osobom, że ja też kiedyś nie wierzyłam, że moje życie może się zmienić. A teraz jestem tutaj, czuję się dobrze i naprawdę cieszę się, że żyję. To jest główna myśl, która przyświeca mojej działalności.

Co było przełomem w Twoim życiu? Co sprawiło, że udało Ci się przejść od tak trudnych doświadczeń do miejsca, w którym jesteś dzisiaj?
Myślę, że w pewnym momencie była to po prostu decyzja. Musiałam zdecydować, czy naprawdę zacznę walczyć o swoje życie. Miałam bardzo intensywne myśli samobójcze, więc ta decyzja była związana z ostatnią nadzieją, jaka mi pozostała. Później zaczęłam odcinać się od relacji, które mi nie służyły. To było bardzo trudne, ale niezwykle ważne.

Mówisz o relacjach romantycznych czy o innych znajomościach?
Mam na myśli jedną konkretną relację. Była bardzo skomplikowana i przez wiele lat dużo mi dała, ale w pewnym momencie przestała mi służyć. Decyzja o jej zakończeniu była jednym z kluczowych momentów. Później przeszłam długą drogę, żeby dobrze poczuć się sama ze sobą. Jestem osobą wierzącą i postrzegam to również w kontekście swojej wiary. Kiedy osiągnęłam ten etap, poznałam Julię. Odbieram to jako znak od Boga, że przeszłam przez trudny czas, poradziłam sobie, a teraz pojawiła się osoba, która będzie mnie wspierać przez resztę życia.

W swoich mediach społecznościowych dużo mówisz również o ciałopozytywności. Czym ona dla Ciebie jest?
Przede wszystkim szacunkiem do własnego ciała. Ciałopozytywność opiera się dla mnie na przekonaniu, że każde ciało ma godność, a każdy człowiek powinien mieć wolność wyboru. Nie oznacza to, że codziennie musimy zachwycać się swoim wyglądem i kochać absolutnie wszystko w swoim ciele. Oczywiście wierzę, że jestem super, ale wiem również, że są dni, kiedy czujemy się ze sobą gorzej. To naturalne, szczególnie w czasach mediów społecznościowych. Chodzi o to, żeby nawet wtedy, kiedy coś nam się w sobie nie podoba, nadal traktować siebie z czułością i akceptacją. Nie karać się za trudniejsze dni, tylko przyjąć je i iść dalej.

Czy traktujesz swoje ciało również jako pewnego rodzaju drogowskaz? Ja na przykład zauważam, że kiedy ktoś przekracza moje granice albo nie czuję się bezpiecznie, moje ciało zaczyna mi o tym sygnalizować. Pojawia się ścisk w klatce piersiowej czy ból. Kiedyś się na to złościłem, a później zrozumiałem, że takie sygnały mogą mnie przed czymś chronić.
Zdecydowanie. W relacji, o której wcześniej wspomniałam, bardzo często bolał mnie brzuch i miałam problemy ze snem. Kiedy poznałam Julię, ogromnym zaskoczeniem było dla mnie to, że przy niej śpię jak dziecko. Dosłownie zasypiam w sekundę. W poprzednich relacjach nie wyglądało to w ten sposób. Miałam niespokojny sen, często się budziłam i nie mogłam odpocząć. Moje ciało zdecydowanie wysyłało mi sygnały. Nadal czasami się na nie złoszczę, ponieważ jestem osobą, która bardzo dużo się stresuje i nadmiernie analizuje różne sytuacje. To wpływa na moje samopoczucie fizyczne. Staram się jednak akceptować te reakcje i uczyć się słuchać swojego ciała.

To nie jest łatwa relacja, ale dobrze, że istnieje. Czasami ciało działa trochę jak intuicja. Szczególnie jako osoby LGBT+ możemy znaleźć się w miejscach, w których nie czujemy się bezpiecznie, a ciało reaguje wcześniej, niż świadomie zrozumiemy, co się dzieje.
Dokładnie. Zdecydowanie tak to odczuwam.

Natalia Olechnowicz 1

Coming out, narzeczona Julia i droga do akceptacji rodziny

Opowiedz mi więcej o swojej relacji z Julią. Kiedy się zaręczyłyście?
Zaręczyłyśmy się po dziesięciu miesiącach związku, więc bardzo szybko. Jesteśmy razem od około czterech lat, a zaręczyny odbyły się mniej więcej trzy lata temu. To była niesamowita historia, którą mogłabym opowiadać godzinami.

Która z Was się oświadczyła?
Julia, ale ja również miałam przygotowany pierścionek! Kiedy uklęknęła, przez chwilę nie mogłam uwierzyć, że to naprawdę się dzieje. Potem zaczęłam biegać wokół niej i szukać swojej torebki, ponieważ właśnie tam miałam schowany pierścionek. W końcu też uklęknęłam. Obie byłyśmy na kolanach, wymieniłyśmy się pierścionkami i zostałyśmy narzeczonymi. To było w środku nocy, przy fontannie Neptuna w Gdańsku, po naszym powrocie z Norwegii. Właściwie Julia planowała oświadczyć mi się właśnie w Norwegii, ale zapomniała zabrać pierścionka. Towarzyszyli nam przyjaciele, więc było to bardzo piękne, emocjonalne i trochę szalone wydarzenie. Byłyśmy wtedy bardzo młode. Myślę, że kiedy zaczniemy już poważnie planować ślub, zrobimy sobie jeszcze jedne oświadczyny. Takie potwierdzenie po kilku latach, że nadal jesteśmy siebie tak samo pewne jak po pierwszych dziesięciu miesiącach.

Marzy Ci się ślub w Polsce czy raczej za granicą?
Zdecydowanie w Polsce. Bardzo marzy mi się również duże wesele, na które mogłybyśmy zaprosić wszystkich bliskich. Mamy szczęście otaczać się naprawdę wspaniałymi ludźmi i trudno byłoby mi zdecydować, kogo nie zaprosić. Na razie nie mamy jednak wystarczających pieniędzy na takie wydarzenie. Jesteśmy bardzo młode, mam 22 lata, więc mamy jeszcze czas, żeby odłożyć odpowiednią kwotę.

Martwi mnie natomiast sytuacja prawna i polityczna. Chciałabym, żebyśmy mogły skorzystać z możliwości transkrypcji zagranicznego aktu małżeństwa, ale obawiam się, że nie zdążymy. Nie chcemy też brać ślubu za granicą, a dopiero kilka lat później organizować wesela. Mam nadzieję, że moje obawy dotyczące przyszłych zmian politycznych się nie sprawdzą, ale jest to coś, co mnie stresuje.

Co jest fundamentem Waszej relacji? Co najbardziej cenisz w związku z Julią?
Poczucie bezpieczeństwa. Julia jest pierwszą osobą, której potrafię powiedzieć: „Potrzebuję cię”. Przez bardzo długi czas żyłam w przekonaniu, że muszę być niezależna i ze wszystkim radzić sobie sama. Bardzo wcześnie musiałam nauczyć się samodzielności i bycia dzielną. Kiedy Julia zaczęła pokazywać mi, że nie muszę wszystkiego robić sama, było to dla mnie czymś zupełnie nowym. Początkowo bardzo bałam się temu zaufać. Z czasem zrozumiałam jednak, jak ważne jest to, że mogę powiedzieć: „Nie dam rady”, a ona po prostu przy mnie będzie. Dla mnie znacznie trudniejsze było powiedzenie „potrzebuję cię” niż „kocham cię”. Dlatego możliwość wypowiedzenia tych słów do Julii ma ogromne znaczenie.

Dużo opowiadasz w internecie o swoim życiu prywatnym i związku. Czy mimo tej otwartości zdarzają Ci się sytuacje, w których boisz się przedstawić Julię jako swoją narzeczoną?
Tak, zdecydowanie. Chociaż ostatnio bardzo nad tym pracuję i widzę ogromną zmianę. Przed chwilą jechałam do Was Uberem. Kierowca zapytał, o czym będę rozmawiać w podcaście. Powiedziałam mu wprost, że jestem lesbijką i będę opowiadać o swojej relacji z narzeczoną. Poczułam ogromną ulgę, że potrafiłam to powiedzieć. Podobnie było podczas kursu prawa jazdy, kiedy powiedziałam instruktorce, że Julia jest moją narzeczoną.

Przez długi czas miałam z tym problem. W internecie pojawiła się nawet duża dyskusja, ponieważ niektórzy zarzucali mi, że wstydzę się Julii. To absolutnie nieprawda. Rozmawiamy o tym bardzo otwarcie. Czasami zwyczajnie boimy się o swoje bezpieczeństwo, a czasami odzywa się zinternalizowana homofobia. Człowiek zakłada, że może spotkać się z negatywną reakcją, krzywym spojrzeniem czy nieprzyjemnym komentarzem.

Ustaliłyśmy więc, że jeśli któraś z nas w danej sytuacji nie czuje się komfortowo, może przedstawić drugą jako przyjaciółkę. Nie mamy o to do siebie pretensji. Najważniejsze jest nasze bezpieczeństwo. Ostatnio coraz częściej mówię jednak otwarcie, że Julia jest moją narzeczoną. Co ciekawe, ani razu nie spotkałam się z negatywną reakcją. To dodaje mi odwagi.

To są takie małe testy, które czasami przechodzimy sami ze sobą. Z własnego doświadczenia wiem, że jako osoby LGBT+ nieraz skanujemy pomieszczenie i zastanawiamy się, czy możemy otwarcie mówić o swoim życiu.
Dokładnie. Nawet zwykła rozmowa o narzeczonej może wymagać przełamania pewnych obaw. Dlatego bardzo się cieszę z tych małych kroków, które ostatnio robię.

Wspomniałaś, że w dzieciństwie musiałaś szybko dorosnąć i nauczyć się samodzielności. Czy możesz opowiedzieć o tym trochę więcej?
To jest sfera, o której nie mówię zbyt dużo w internecie, dlatego tutaj również nie chciałabym wchodzić w szczegóły. Moi rodzice są wspaniałymi ludźmi, ale bardzo dużo działali społecznie i często więcej czasu spędzali w pracy niż w domu. To są tego rodzaju doświadczenia, ale nie chciałabym rozwijać tego tematu.

Kiedy patrzysz na swoje dzieciństwo i porównujesz tamtą Natalię z osobą, którą jesteś dzisiaj, czujesz, że przeszłaś długą drogę?
Ogromną. Przez całą szkołę podstawową byłam prześladowana. Chodziłam do niewielkiej wiejskiej szkoły, w klasie było nas zaledwie siedmioro. Zawsze byłam ambitna, dobrze się uczyłam i miałam odstające uszy, które do dzisiaj pozostają moim kompleksem, chociaż znacznie mniejszym niż kiedyś. Byłam wyśmiewana zarówno z powodu wyglądu, jak i tego, że byłam kujonką.

Później pojawiły się również komentarze dotyczące mojej orientacji, chociaż ja sama jeszcze nie wiedziałam, że jestem lesbijką. Miałam wrażenie, że ludzie wokół mnie wiedzieli o tym wcześniej niż ja. Byłam bardzo wycofana. Siedziałam z boku, czytałam książki, bałam się odzywać. Nigdy nie związywałam włosów, żeby nie pokazywać uszu. Kiedy patrzę dzisiaj na tamtą przestraszoną dziewczynkę i widzę, jaką drogę przeszłam, jestem z siebie naprawdę dumna.

Chciałbym porozmawiać również o Twoim coming oucie. Jak wyglądało powiedzenie rodzinie o swojej orientacji?
Przede wszystkim warto zaznaczyć, że coming out trwa właściwie przez całe życie. To nie jest jeden moment, po którym wszystko się kończy. W różnych relacjach i sytuacjach trzeba podejmować decyzję, czy powiedzieć o swojej orientacji.

Jeśli chodzi o rodzinę, początki nie były łatwe. Byłam wtedy z moją pierwszą dziewczyną. Umówiłyśmy się, że tego samego dnia powiemy o naszym związku rodzicom. Ona miała porozmawiać ze swoimi, a ja ze swoimi. Moja mama przyjęła tę wiadomość bardzo ciężko. Nie chciałabym opowiadać o wszystkich szczegółach, ponieważ mam swoje granice prywatności, ale naprawdę był to trudny okres. Niedawno minęła siódma rocznica tamtego coming outu i dzisiaj jesteśmy już w zupełnie innym miejscu.

Pamiętasz dokładnie dzień, w którym powiedziałaś rodzicom?
Tak, bardzo dobrze. Nasi rodzice znali się ze sobą, więc wcześniej byliśmy wszyscy razem na kolacji. Po kolacji rozdzieliłyśmy się i każda z nas miała powiedzieć swoim rodzicom. Pamiętam, że było to tuż przed 11 listopada. To wydarzenie bardzo mocno zapisało się w mojej pamięci.

Jaka była pierwsza reakcja rodziców?
Mama właściwie nic nie powiedziała. Tata natomiast zapewnił mnie, że niezależnie od tego, co się wydarzy, rodzice mnie kochają. To dało mi poczucie bezpieczeństwa. Niestety już następnego dnia okazało się, że przyjęcie tej wiadomości będzie trudniejsze, niż wszyscy przypuszczaliśmy.

michal cisek

Czyli z czasem poczułaś również pewien rodzaj odrzucenia?
Niestety tak. Mama przestała się do mnie odzywać na kilka tygodni. Wtedy już nie mieszkałam z rodzicami, ponieważ w wieku 15 lat wyjechałam ze wsi do miasta, żeby chodzić do liceum. Dlatego brak kontaktu był szczególnie odczuwalny.

Ale od tamtego czasu przeszliśmy ogromną drogę. Dzisiaj Julia jest traktowana jak pełnoprawna członkini rodziny. Spędza z nami wszystkie święta, jeździ na rodzinne wyjazdy, a moi rodzice nazywają ją swoją córką. Bardzo to doceniam.

Pamiętam też ważną rozmowę z tatą, mniej więcej dwa lata po moim coming oucie. Powiedział mi, że stara się oglądać na Netflixie filmy i seriale z wątkami LGBT+, żeby lepiej mnie zrozumieć. Byłam wtedy naprawdę wzruszona. Pomyślałam, że on faktycznie podejmuje wysiłek, żeby mnie zrozumieć. I to zadziałało.

Czy czujesz dzisiaj, że akceptacja rodziców jest wystarczająca, czy nadal chciałabyś, żeby coś zmienili w swoim podejściu?
Myślę, że jest wystarczająca. Rodzice mają również swoje wyzwania i nie chciałabym dokładać im kolejnych oczekiwań, zwłaszcza że nasza relacja jest teraz naprawdę dobra. Sam fakt, że nazywają Julię swoją córką, daje mi ogromną radość.

Kiedyś bałam się, że mama może nie przyjść na mój ślub. Dzisiaj wiem, że nie ma takiej możliwości. Jest dla mnie oczywiste, że kiedy jadę do rodziców, przyjeżdżam razem z Julią. To może wydawać się czymś zwyczajnym, ale kiedyś było moim wielkim marzeniem.

Pamiętam nasz pierwszy wspólny rodzinny wyjazd do Zakopanego, mniej więcej dwa lub trzy lata temu. Rodzice sami zaprosili Julię i zorganizowali wyjazd. Kiedy tam jechałyśmy, płakałam ze wzruszenia. Myślałam o tym, jak wiele się zmieniło i jak długą drogę przeszliśmy jako rodzina.

Homofobia w Polsce, bezpieczeństwo osób LGBT+ i marzenia o rodzinie

Bardzo się cieszę, że mimo trudnych początków Twoja historia z rodzicami ma tak piękny ciąg dalszy. A czy czujesz się bezpiecznie jako lesbijka w Polsce?
To zależy od sytuacji. Na co dzień zazwyczaj tak. Otaczam się ludźmi, dla których mój związek z Julią jest czymś zupełnie normalnym. Problem pojawia się jednak wtedy, kiedy czytam komentarze w internecie albo otrzymuję wiadomości z groźbami.

Zdarzało się, że ktoś pisał nam, iż analizuje okna naszego mieszkania, żeby ustalić, gdzie mieszkamy. Taka osoba groziła, że przyjdzie i nas pobije. Wtedy naprawdę zaczęłam się bać. Podobnych wiadomości było sporo.

Kiedy mieszkałyśmy jeszcze w Gdańsku, ktoś przebił nam opony w samochodzie. Innym razem, kilka lat temu, kiedy miałam kolorowe włosy, grupa młodych chłopaków zaczęła rzucać we mnie kamieniami, wykrzykując obraźliwe hasła przeciwko osobom LGBT+. Oni nawet nie wiedzieli, jaka jest moja orientacja. Zobaczyli po prostu kolorowe włosy i uznali, że mogą mnie zaatakować.

Mimo tych doświadczeń na co dzień czuję się raczej bezpiecznie. Wiem jednak, że potrzebujemy wielu zmian, również systemowych.

Jedną z takich zmian byłaby możliwość zawarcia małżeństwa przez pary jednopłciowe w Polsce?
Zdecydowanie. Bardzo chciałabym móc po prostu wziąć ślub w Polsce. Kiedy chodzę na śluby bliskich osób, oczywiście ogromnie się z nimi cieszę, ale jednocześnie czuję smutek, ponieważ sama chciałabym mieć taką możliwość.

Marzymy również z Julią o dzieciach. Kiedy czytam o problemach prawnych, z jakimi mierzą się pary jednopłciowe, zastanawiam się, jak zapewnić naszej przyszłej rodzinie bezpieczeństwo. Jeśli to ja urodzę dziecko, Julia nie będzie automatycznie uznawana za jego rodzica. To dla mnie bardzo trudna perspektywa. Chciałabym, żebyśmy mogły stworzyć rodzinę, która będzie odpowiednio chroniona przez prawo.

Z drugiej strony widzę też wiele dobrych zmian w codziennych relacjach. Zdarza mi się powiedzieć przypadkowej osobie, że jestem lesbijką, a ona przyjmuje to zupełnie naturalnie. Pani w pobliskim sklepie wie, że jesteśmy razem z Julią. Sąsiedzi traktują nas jak zwyczajną parę, czasami przynoszą nam nawet ciasto. Takie sytuacje pokazują mi, że ludzie potrafią być bardzo otwarci.

Czy zauważasz, że bezpośredni kontakt z osobami LGBT+ potrafi zmieniać czyjeś nastawienie?
Tak. Widzę to nawet na przykładzie mojej babci, która ogląda TV Republikę. W przekazie medialnym spotyka się z bardzo negatywnymi opiniami na temat społeczności LGBT+, ale kiedy przyjeżdża Julia, babcia otacza ją troską. Przykryje ją kocem, zaproponuje jedzenie i zadba o nią tak samo jak o innych bliskich.

Mam wrażenie, że niektórzy ludzie boją się pewnego wyobrażenia o społeczności LGBT+, które zostało im przedstawione. Natomiast kiedy spotykają konkretnego człowieka, zaczynają patrzeć na niego zupełnie inaczej. Pojawia się troska, bliskość i zwyczajna ludzka życzliwość.

Czy dużo osób pisze do Ciebie z prośbą o pomoc albo radę dotyczącą coming outu?
Tak, dostaję bardzo dużo takich wiadomości. Jednocześnie zawsze podkreślam, że nie jestem psycholożką. Zdarza się, że ludzie opisują mi bardzo poważne problemy, z którymi nie czuję się kompetentna pracować. Nie chcę brać na siebie odpowiedzialności za udzielanie porad, które mogłyby komuś zaszkodzić.

Czasami odpowiadam, że przesyłam wsparcie i podaję kontakt do miejsca, w którym można skorzystać z darmowej konsultacji psychologicznej. Bardzo doceniam, że ludzie czują się bezpiecznie na moim profilu i traktują mnie jak osobę, której mogą zaufać. Jednocześnie trochę mnie to martwi. Skoro tak szybko obdarzają zaufaniem mnie, mogą równie szybko zaufać komuś, kto tylko kreuje się na wspierającą osobę.

Dlatego bardzo zachęcam do budowania prawdziwych relacji i wspólnot poza internetem. Media społecznościowe mogą dawać wsparcie, ale nie powinny całkowicie zastępować kontaktów z ludźmi w codziennym życiu.

Czyli kiedy dostajesz wiele podobnych pytań, na przykład o coming out, starasz się odpowiadać na nie w swoich materiałach?
Tak. Jeśli widzę, że jakiś temat często powraca, nagrywam o nim film albo przygotowuję wpis. W ten sposób mogę odpowiedzieć większej liczbie osób. Nie chcę jednak udzielać indywidualnych porad psychologicznych, ponieważ nie mam do tego odpowiednich kompetencji. Każda sytuacja jest inna i wymaga indywidualnego podejścia.

Kiedy czytasz wiadomości od obserwujących, masz poczucie, że młode osoby LGBT+ w Polsce nadal bardzo boją się coming outu?
Tak, ten strach jest ogromny. Bardzo współczuję osobom, które żyją w rodzinach otwarcie homofobicznych i obawiają się reakcji rodziców. Szczególnie trudna jest sytuacja nastolatków, którzy są jeszcze całkowicie zależni od swoich opiekunów.

W takich przypadkach zawsze podkreślam, że bezpieczeństwo powinno być najważniejsze. Jeśli ktoś wie, że coming out może oznaczać utratę domu, przemoc albo poważne zagrożenie, nie musi robić go od razu. Wiem, jak trudno jest ukrywać swoją orientację i jak bardzo można pragnąć życia w zgodzie ze sobą. Ale czasami warto zaczekać do momentu, kiedy będzie się bardziej niezależnym i bezpiecznym.

Nie chciałabym, żeby młode osoby czuły presję, że muszą natychmiast powiedzieć wszystkim o swojej orientacji. Każdy ma prawo zdecydować, kiedy i komu o tym opowie.

To bardzo smutne, że nadal czytasz takie historie od swoich obserwujących.
Zdecydowanie. Czasami podczas transmisji na żywo ludzie zaczynają opowiadać o swoich doświadczeniach. Czytam te historie i naprawdę pęka mi serce.

Właśnie dlatego tworzę swoje materiały. Chcę pokazywać, że nawet z bardzo trudnego miejsca można znaleźć wyjście. Że warto przetrwać ten czas i szukać wsparcia. W Polsce są miejsca, w których można otrzymać darmową pomoc psychologiczną. Można również zbudować własną rodzinę z wyboru, otoczyć się ludźmi, którzy nas akceptują i wspierają. Chciałabym, żeby osoby przeżywające trudne chwile wiedziały, że ich obecna sytuacja nie musi trwać wiecznie.

Porozmawiajmy teraz o stereotypach. Jakie są najbardziej absurdalne przekonania dotyczące lesbijek, z którymi się spotykasz?
Muszę się zastanowić, ponieważ sama czasami wpisuję się w pewne stereotypy. Na przykład zaręczyłyśmy się z Julią po dziesięciu miesiącach związku, co pasuje do stereotypu, że lesbijki bardzo szybko podejmują poważne decyzje dotyczące relacji.

Ale chyba nie zamieszkałyście razem po trzeciej randce? To też jeden z popularnych stereotypów.
Właściwie trochę tak! Po dwóch tygodniach randkowania codziennie zastanawiałyśmy się, u której z nas będziemy spać. Julia mieszkała wtedy z przyjaciółkami, a ja z siostrą i przyjaciółką. Po dwóch miesiącach rzeczy Julii były już u mnie. Więc rzeczywiście tutaj również wpisujemy się w stereotyp.

Jest jednak jeden stereotyp, który naprawdę mnie denerwuje. Chodzi o przekonanie, że w związku dwóch kobiet jedna z nich musi pełnić rolę mężczyzny.

Ten stereotyp występuje również w odniesieniu do par gejowskich. Dlaczego wszystko musimy porównywać do związków heteroseksualnych?
Właśnie! Gdybym chciała być z mężczyzną, byłabym z mężczyzną. Jestem lesbijką i jestem w związku z kobietą. Nie rozumiem, dlaczego ktoś koniecznie próbuje przypisać jednej z nas rolę mężczyzny.

Ludzie patrzą na nas i często automatycznie zakładają, że to Julia jest „mężczyzną” w naszym związku. Tymczasem nie mamy żadnego sztywnego podziału obowiązków czy zachowań. Niektóre rzeczy stereotypowo uznawane za męskie robię ja, inne Julia. Wszystko jest bardzo płynne. Nie potrzebujemy odtwarzać tradycyjnego modelu związku heteroseksualnego. Ten stereotyp naprawdę bardzo mnie irytuje.

Natalia Olechnowicz 2

Na koniec chciałbym zapytać, co poradziłabyś kobiecie, która być może nawet przed samą sobą nie potrafi jeszcze przyznać, że jest lesbijką?
Przede wszystkim powiedziałabym jej, że nie musi od razu się określać. Odkrywanie własnej orientacji może być procesem, drogą, która zajmuje trochę czasu. U mnie zaczęło się od tego, że pomyślałam: „Chyba podoba mi się moja przyjaciółka”. Dopiero później zaczęłam zastanawiać się, co to właściwie oznacza. Czy jestem biseksualna, panseksualna, lesbijką, a może po prostu queer?

Myślę, że świadomość, iż nie trzeba natychmiast wybierać żadnej etykiety, jest bardzo uwalniająca. Warto również zastanowić się, czy chcemy kiedyś obudzić się z poczuciem, że przez całe życie udawaliśmy kogoś, kim nie jesteśmy.

Samo przyznanie przed sobą, kim jesteśmy, może być niezwykle ważnym krokiem. Nawet jeśli na początku nie potrafimy jeszcze w pełni tego zaakceptować. Ale naprawdę nie ma żadnego terminu, do którego trzeba odkryć swoją orientację albo powiedzieć o niej innym.

Możesz przez dwa lata oswajać się z tą myślą, zanim komukolwiek o niej opowiesz. Możesz potrzebować więcej czasu. To jest Twoja droga i Twoja historia.

Nie warto porównywać się z innymi. Ktoś może bardzo szybko zrozumieć, że jest lesbijką, od razu o tym powiedzieć i świetnie się z tym czuć. U Ciebie nie musi to wyglądać tak samo. Masz prawo odkrywać siebie we własnym tempie.

Bardzo Ci dziękuję za rozmowę, szczerość i podzielenie się swoimi doświadczeniami. Dziękuję również za to, że na co dzień opowiadasz o tak ważnych sprawach.
Dzięki bardzo!

Gość odcinka

Natalia Olechnowicz

Twórczyni internetowa, artystka, działaczka społeczna

2 wyświetlenia

W swojej twórczości łączy osobiste doświadczenia z tematami, które są jej bliskie - tożsamością, relacjami, zdrowiem psychicznym i queerowym doświadczeniem. Tegoroczna uczestniczka „Must Be The Music", prywatnie narzeczona i wielbicielka przyprawy curry:).

Prowadzi

Michał Cisek

Autor podcastu Wrażliwy Facet.

210 wyświetleń

Pragnę podjąć próbę znormalizowania tego, że bycie wrażliwym facetem nie ma nic wspólnego w byciu słabym. Wrażliwość to tak naprawdę wolność od ram i zasad jakie powinien przestrzegać "prawdziwy mężczyzna". To wewnętrzna zgoda na wszystkie emocje i chęć złamania schematów.…

Chcesz nagrać podobny odcinek?

Wywiady w naszych studiach z publikacją w kanałach tematycznych. Zestaw książek + 4 lub 12 wywiadów.